Ik ben de nacht

het boek begint met een ijzingwekkende scene...maar als je denkt dat dan het spannenste voorbij is, heb je helemaal mis ! ik vond het begin even doorbijten maar heb het boek daarna bijna niet kunnen opzij leggen. het zou zonde zijn als ik hierover nog meer zou uitwijden ... je moet het zelf ondervinden!!!

‘Ik ben de nacht’ komt heel snel op gang. De auteur wist me vrijwel meteen mee op sleeptouw te nemen in dit boek dat mede door de wisselende perspectieven én korte hoofdstukken een erg hoog tempo volgt. Een duistere sfeer die perfect bij het verhaal aansluit is doorheen het verhaal verweven en doet de spanning alleen maar toenemen. Terwijl de verhaallijn steeds verder evolueert lijken de slachtoffers als domino-blokjes om te vallen. Het zijn echter de interessante hoofdpersonages die het grootste pluspunt van dit boek zijn. Het boek doet je sommige zaken in vraag stellen én dat is naar mijn mening sowieso een bijkomend voordeel. De plottwist aan het einde vond ik zeker ook een pluspunt. Ik had de hele tijd het gevoel dat er iets niet klopte én vond het heel leuk dat dit gevoel bleef aanslepen terwijl ik doorgaans al veel te snel doorheb wat er aan de hand is.

Asherton-Texas. Op een rustige avond wordt Jim Morgan opgeroepen via de meldkamer van politie om naar een roofoverval te gaan op het lokale tankstation. Hij heeft er geen goed gevoel bij en zenuwen en angst overheersen. En dat blijkt niet voor niets. Wat ze aantreffen is nog maar het begin van een niet te bevatten horrorscenario. Collega Tom Delaine maakt als eerste kennis met de stichter van deze ellende. Ze hebben te maken met een monster, een onmens, die zich met een grijns op het gezicht voorstelt als de opvolger van Jack the Ripper, Albert Fish en Ed Gein, allen seriemoordenaars. Zijn naam is Ackerman, Francis Ackerman jr. Het is Jim al snel duidelijk dat deze man geniet van alles wat hij aanricht en dat ontkomen nagenoeg onmogelijk is. Ackerman is gek op spelletjes en Jim is de volgende die moet spelen. Dit maal het spel ‘Twee voor de prijs van één.’ En ze zijn nog maar net begonnen....... Tijdens een avondje uit raakt Marcus Williams betrokken bij een vechtpartij waarbij hij een jonge vrouw in bescherming neemt. Het is zijn eerste kennismaking met dit stadje en ook met de plaatselijke sheriff. Hij blijkt de vader te zijn van de jonge vrouw, Maggie. Al snel wordt deze voormalige politieagent uit New York duidelijk dat de sheriff bezig is met de jacht op Ackerman. Het spoor wat hij achterlaat komt steeds dichterbij het stadje Asherton en de sheriff heeft als voormalig profiler een goede kijk op de zaak, althans dat is zijn mening. Tegen wil en dank wordt ook Marcus bij deze jacht betrokken. Ackerman speelt zijn spel tot in de finesse, iedereen radeloos en gekmakend achterlatend. Tijdens een van zijn spelletjes heeft hij een steekje laten vallen en hij is voornemens dat spel alsnog winnend af te sluiten. Wat volgt is een kat en muis spel. Een spelletje spelen kent altijd een verliezer maar Francis Ackerman zal die verliezer niet zijn. Nooit! ‘Ik ben de nacht’ is een wreed en koelbloedig verhaal dat je als lezer meteen bij de strot grijpt. Het is heftig, gruwelijk en psychologisch enorm qua impact. Ackerman neemt de macht over iedere situatie. Gevoed door zijn verleden kan hij niet loslaten, toch vertoont hij zo nu en dan een hapering. Frustratie en angst van zijn spelgenoten zijn voelbaar en zeer realistisch weergegeven. Al vrij snel in het verhaal is het duidelijk wie de dader is, sterker nog, dat staat op de flaptekst. Toch is het verhaal er niet minder heftig om en luguber gedetailleerd, soms wat té. Alsof het draait om de gruwelijkheden en niet meer om het verhaal op zich. Kippenvel…. Het verhaal wordt goed opgebouwd, er zijn meerdere verrassingen die je als lezer krijgt voorgeschoteld. De plotwending was zeer zeker verrassend en deed sterk denken aan een aantal films met eenzelfde plot. De reactie van Marcus was herkenbaar; die van ongeloof en frustratie. Zo donker was een boek nog niet eerder, letterlijk en figuurlijk. Een bijzonder heftig en nietsontziend verhaal met een diep psychologisch effect. Die van macht en onmacht.

De omschrijving op de achterkant van het boek deden me denken aan de Saw reeks, vooral vanwege de woorden van de psychopaat Ackerman. Ik was daarom wel wat huiverig of het goed zou zijn, maar het boek greep me meteen. Ik ben er in een mum van tijd doorheen gevlogen. Het blijft boeiend tot de laatste pagina. Een aanrader voor mensen die van een ijzingwekkende thriller houden!

Leuk, spannend en verassend verhaal.

Zijn werkelijke naam is Aaron Brown, maar omdat deze in de Verenigde Staten zo algemeen is en een aantal bekendheden deze naam ook dragen, heeft hij, mede uit marketingoverwegingen, de schrijversnaam Ethan Cross aangenomen. Voordat hij met schrijven begon, was hij muzikant, maar eigenlijk wilde hij altijd al auteur worden. Omdat hij gefascineerd is door thrillers, was de keuze van het genre niet zo moeilijk. Zijn debuut uit 2011, The Shepherd, verscheen in 2015 in het Nederlands onder te titel Ik ben de nacht. Dit betekende het eerste deel van een serie over de seriemoordenaar Francis Ackerman. Twee politieagenten worden opgeroepen omdat er een moord is gepleegd. De man die de melding gedaan heeft, is de beruchte seriemoordenaar Francis Ackerman. Op de plaats delict speelt hij, net als hij met al zijn slachtoffers doet, een spel met de agenten. Het loopt in zijn voordeel af. Oud-rechercheur Marcus Williams woont sinds kort in het plaatsje Asherton. Hij heeft er een slechte start, want na een avond uit wordt hij belaagd door een aantal mannen. Het loopt goed af, maar vanaf dat moment verloopt zijn verblijf anders dan Marcus zich vooraf had voorgesteld. Het eerste dat aan het boek opvalt, is de vormgeving. Een zwarte omslag met dito letters en ook de zijkanten van het boek zijn zwart met daarin, in het wit, de titel en de naam van de auteur. Een originele vondst en vooral een blikvanger, zodat het boek meteen de aandacht trekt. Ook het formaat van Ik ben de nacht is enigszins afwijkend, maar dat is niet uniek. De eerste gedachte die je hebt, is dat dit wel een duistere thriller moet zijn. Maar is dat wel zo? Aan de ene kant wel, aan de andere kant ook weer niet. In ieder geval begint het verhaal veelbelovend, het is al meteen intrigerend en zorgt voor diverse vragen. Die vragen worden gedurende de plot overigens beantwoord. De auteur weet de omgeving beeldend te beschrijven en de acties van de seriemoordenaar laten niets aan de verbeelding van de lezer over. Op sommige momenten kun je als het ware de angst van de slachtoffers voelen, maar ook de dreiging die van Ackerman uitgaat. Het is dan ook niet zo heel erg vreemd dat de hoofdstukken waarin het verhaal vanuit zijn perspectief wordt verteld de meeste spanning hebben. Cross probeert dat spanningsveld in de andere hoofdstukken wel aanwezig te laten zijn, maar dat is hem zo goed als niet gelukt. Daardoor is het niveau van het boek niet overal gelijk. De schrijfstijl van de auteur is behoorlijk, het is toegankelijk, dus zeker niet ingewikkeld, soms komt het zelfs veel te simpel over. Dat laatste zou een verbeterpunt voor hem kunnen zijn, tenzij hij van die eenvoud zijn eigen stijl wil maken. De personages zijn over het algemeen beperkt uitgewerkt. Over Ackerman komt de lezer meer te weten, over Marcus een klein beetje en daar blijft het eigenlijk wel bij. In zijn ijver om Ik ben de nacht een daverende ontknoping te geven, laat Cross alle realiteitszin achterwege. Dat slot is, hoewel buitengewoon verrassend, veel te vergezocht en verliest daardoor alle geloofwaardigheid. Ackerman en Williams zullen opnieuw van zich laten horen. Want de auteur laat aan het eind van het verhaal de deur op een erg grote kier staan. Cross zal er in dat vervolg goed aan doen om meer spanning in te bouwen. De seriemoordenaar is zonder meer een interessant en intrigerend personage, maar Williams zal beter ontwikkeld moeten worden. Hun onderlinge strijd, die zich ongetwijfeld zal voortzetten, kan spannender en duisterder. Als dat de auteur gaat lukken, staat hem nog een mooie toekomst te wachten. En kan Ik ben de nacht als een aardige introductie worden gezien.