Ijzige stilte

Ik ben helaas niet erg te spreken over dit verhaal van Wulf Dorn. IJzige Stilte is in de kern een heel goed verhaal. Het begin is ook echt heel erg goed. Een jonge jongen wordt geconfronteerd met een vrouw die helemaal in paniek uit de psychiatrische instelling De Boskliniek komt gerend. De vrouw rent de vijver op die door het koude weer licht beroren is. Het ijs kan haar helaas nog niet dragen en ze zakt er doorheen. De kleine Jan is niet meer in staat haar te redden. Hij heeft ooit gelezen dat iemand met een dictafoon de laatste woorden van iemand onder water heeft vast kunnen leggen. Jan besluit de dictafoon van zijn vader te pikken en hem in het water van de vijver te houden om zo te achterhalen wat de vrouw nog gezegd heeft. Als hij midden in de nacht het ouderlijk huis verlaat, zijn ouders mogen van niets weten, is zijn kleine broertje Sven hem gevolgd. Samen zitten ze bij de vijver en voeren de test uit. Als Jan na een sanitaire, ziet dat zijn broertje weg is en ook in geen velden of wegen meer te bekennen is. Hij wordt ook niet meer geonden. Het boek draait eigenlijk om de levenslange zoektocht van Jan naar wat er met zijn broertje is gebeurd die nacht. Wat dat betreft een schitterend en aandoenlijk verhaal. Helaas vond ik dat het boek erg veel toevalligheden bevat. Het verhaal er omheen is soms ook wel erg ver gezocht. Het spannings- en daarmee mijn aandachtsniveau golfde erg snel van erg hoog tot bedroevend laag. De gelijkenis van de hoofdpersoon met Gregory Peck ging me ook irriteren omdat deze figuur in Trigger ook al meerdere malen genoemd werd. Wat de schrijver nou precies bedoelt met IJzige Stilte is ook niet duidelijk geworden. Hij schrijft de woorden namelijk erg vaak maar allemaal in een verschillende situatie en met verschillende personen. Nee ik kan niet echt zeggen dat ik erg enthousiast ben over IJzige Stilte. De gelijkenis met Sebastian Fitzek is ook absoluut niet te maken voor diegenen die dat denken. Slechts drie schamele sterren wat mij betreft.

IJzige stilte is een verhaal dat begint als een kabbelend beekje en zich tergend langzaam ontpopt in een snel stromende rivier. Het begin van het verhaal is dan ook vooral onderhoudend, pas als de zelfmoord een feit is en Jan op onderzoek uit gaat neemt de spanning toe. De personages zijn goed...

IJzig stil word je van dit boek als een tijdje aan het lezen bent. Zo veel spanning, een goed plot. Eigenlijk wil je geen moment het boek weg leggen.

Boek: IJzige stilte Auteur: Wulf Dorn Het genre dat ik over het algemeen lees zijn alleen maar thrillers. Over het algemeen lees ik boeken van David Baldacci, Robin Cook en John Grisham. Toch was ik toe aan wat anders. In het schap van de winkel viel mij dit boek alleen op door zijn layout. Indrukwekkend en toch eigenlijk ook weer nietszeggend. Ik werd nieuwsgierig en besloot het boek mee te nemen. Tijdens het lezen vergat ik de wereld om mijn heen en kon ik het boek eigenlijk niet wegleggen. Ik wilde alles weten en las zo lang mogelijk door, tot mijn ogen erbij dicht vielen. De schrijver weet je ontzettend goed mee te nemen in het verhaal en laat je alle gedachtes van de hoofdpersoon weten. Je denkt mee met de hersenspinsellen van de hoofdpersoon en wil het liefst zo snel mogelijk achter alle geheimen komen. Tijdens het lezen moet je meegaan met personen, waarmee je eigenlijk niet mee wilt, omdat je die persoon niet vertrouwt. Geweldig hoe de schrijver dit voor elkaar weet te krijgen en de lezer kan sturen in zijn of haar gedachten. Het is een geweldig boek, die ik zeker wil aanraden aan iedereen die een goede thriller zoekt. De schrijver is goed en neemt je mee in gedachtegangen van hoofdpersonen en laat je tot in de late uurtjes elke bladzijde lezen.

‘IJzige stilte’ vertelt het verhaal van psychiater Jan Forstner die gebukt gaat onder een vernietigend schuldgevoel na de verdwijning van zijn broertje Sven op dezelfde dag waarop ook zijn vader dodelijk verongelukt is, nu drieëntwintig jaar geleden. Dag en nacht staat zijn leven in het teken van die traumatische gebeurtenissen uit het verleden en zijn zoektocht naar het antwoord op de vraag wat er met zijn broertje is gebeurd heeft de aard van een obsessie gekregen. Hij keert terug naar zijn geboorteplaats, de plaats van het onheil, waar hij een baan als psychiater aangeboden krijgt in de kliniek waar ook zijn vader als psychiater aan verbonden is geweest, onder voorwaarde dat hij zelf in analyse gaat. Nu hij in vele opzichten dichterbij komt vindt hij mogelijk de zo vurig verlangde verhelderende antwoorden. Het lezen van thrillers heeft, de uitzondering die ik maak voor de boeken van Dan Brown daargelaten, nooit mijn voorkeur gehad. Na ‘IJzige Stilte’ van Wulf Dorn heb ik mijn mening over het thrillergenre grondig bijgesteld, omdat ik niet alleen de karakters in het verhaal, maar ook mijzelf in een onvoorstelbare wurggreep gehouden zag. De mysterieuze sfeer en navenante dreiging, op momenten bekrachtigd door ‘IJzige Stilte’ zijn vanaf de eerste pagina bepalend voor de ongrijpbare loop van het verhaal. Een geschiedenis waarbij ik achteraf, zou het realiteit zijn, mijn excuses zou moeten maken aan tal van personen vanwege de onterechte verdenking en beschuldigingen en waar Wulf Dorn mij op meesterlijke wijze heeft weten te misleiden, zelfs meedogenloos heeft gestuurd. ‘IJzige stilte’ is niet alleen een verhaal dat enorm spannende thrillerelementen bevat, maar tegelijkertijd leest het boek als een psychologisch drama, waarin bovendien de karakters bijzonder boeiend zijn uitgewerkt. Dat de uiteindelijke dader vanuit een zeer lage tolerantiedrempel tot zijn ongelooflijke ‘missie’ is gekomen, lijkt misschien in het verhaal wat vergezocht maar is uiteindelijk toch aannemelijk, als ik afga op het nieuws in de kranten over dit soort gruwelijke misdrijven waarbij kleine misstappen soms grote gevolgen kennen. Dat laatste heeft de schrijver met zijn ervaring in de wereld van de psychiatrie heel treffend weten te verpakken in een ijzersterke thriller, prettig vertaald door David Orthel.

Weer een erg goed en spannend boek van Wulf Dorn. Jan Forstner wordt al jaren geplaagd door de verdwijning van zijn broer. Het enige wat hij nog heeft is een cassettebandje waarop zijn stem staat en daarna alleen maar ruis. Jan probeert keer op keer antwoorden te vinden op de vragen uit het verleden, maar de antwoorden blijven verborgen in ijzige stilte. Jan krijgt na een zware inzinking een baan aangeboden bij een kliniek in zijn geboorteplaats. Zo komt Jan achter een geheim wat al jaren verborgen ligt achter de muren van de kliniek. Dat geheim kan Jan wel eens antwoorden geven waar hij al zo lang naar zocht.