Zeven dagen in de zomer

Ebook

Een strandhuis aan de kust van Devon brengt drie mensen bij elkaar die op een kruispunt in hun leven staan

Ik vind “Zeven dagen in de zomer” een leuk boek om te lezen. Niet langdradig en het gaat vooruit. De verschillende personages vond ik in het begin wat moeilijk. Het boek blijft wel oppervlakkig en dit vond ik jammer. Er mocht wat meer diepgang in het boek zitten en ik miste een "einde". Luchtig en leuk om tussendoor te lezen! Door met verschillende leesclubs mee te doen begin je op andere dingen te letten waardoor het boek toch een aanrader is!

Zeven dagen in de zomer is een heerlijk boek om te lezen. Het boek leest lekker snel en is niet langdradig. Je moet er eerst wel even inkomen, doordat er zoveel verschillende personages zijn, maar zodra je weet wie iedereen is leest het heerlijk weg. Persoonlijk vind ik het wel jammer dat er niet veel diepgang in het boek zit, het blijft heel oppervlakkig. Maar als je ook op andere dingen moet letten tijdens het lezen, bijvoorbeeld de kinderen, dan is dit echt een aanrader!

Toen ik aan het boek begon had ik hoge verwachtingen: het is mijn favoriete genre en ben vaak enthousiast. Dit boek viel mij echter tegen. Het verhaal komt maar langzaam op gang. Er worden veel nutteloze details gegeven waardoor je soms even de draad kwijt bent. Er komen veel personages in voor, maar er is niet echt een hoofdpersoon die eruit springt. Alle personages met hun problemen worden in mijn ogen wat vlak neergezet. De problemen die zich voordoen worden niet als iets spannends behandeld. Je gaat niet meeleven. Het ‘grote’ probleem dat later aan het licht komt wordt te kort en te simpel beschreven. Weinig introductie en tevens wordt het in mijn ogen ook te simpel opgelost. Er zijn veel losse eindjes in het verhaal. 1 van de hoofdpersonen heeft een ‘geheim’, waar verder niks meer over wordt verteld. Het begint met een paar ‘spannende’ sms’jes, maar hier gebeurt niks meer mee. Ook de andere hoofdpersonen met hun slappe plannen en problemen worden verder niet beschreven. Ik had het boek beter niet kunnen lezen, dan had ik net zoveel geweten. Daarnaast stoorde het mij – als leerkracht – ook enorm hoe er over de kinderen van 4 wordt gesproken. In het boek hebben de kinderen uitspraken en gedachten die normale kinderen pas vanaf hun 8ste levensjaar hebben. Zulke taal en empathie hebben jonge kleuters nog niet. Niet echt realistisch. Daarnaast worden ‘onbenullige’ herinneringen over en over herhaald alsof er iets gigantisch is gebeurd, terwijl de kinderen gewoon zijn wezen vliegeren of op het strand hebben gespeeld… “Het was magisch…!” Beetje overdreven… Het perspectief van het boek is wisselend: er wordt vanuit de derde persoon geschreven en in één hoofdstuk kan er naar 4 personen gekeken worden. De taal verandert ook per persoon. Bij de kinderen wordt er in kindertaal gesproken over ‘mama komt…’ en vervolgens wordt er weer overgegaan op volwassentaal als de grootvader hoofdpersoon van de alinea is. Mede door deze manier van schrijven is er geen echte hoofdpersoon en heb ik niet met iemand kunnen meeleven. Dat samen met de slappe en niet uitgediepte verhaallijn en het veel te open en onbevredigende einde, vind ik het helaas een tegenvaller. Dit is mijn eerste boek van Marcia Willett en weet niet of ik er meer wil lezen… helaas.

Ik vond het een heel fijn boek en verhaal. Het las vlot en was daarom moeilijk neer te leggen. Ik vond wel dat de karakters wat meer diepgang mochten hebben en beter uitgewerkt hadden mogen zijn. Het is jammer dat de verhaallijnen niet echt een einde hebben. Als lezer kan je de eindes wel zelf aanvullen, maar persoonlijk prefereer ik boeken die gewoon 'af' zijn. Het is niet zo'n dik boek, dus dit had perfect mogelijk kunnen zijn. Ik zou het aanraden aan mensen die een luchtig verhaal zoeken om snel tussendoor te lezen.

Ik ben het totaal niet eens met de eerdere recensies dat het een minder boek is van Willett. Júist als ze in opdracht moet schrijven, is het niet logisch om een andere schrijfvorm aan te nemen. Wat inderdaad bij dit boek het geval is. Willett mag zich toch ontwikkelen! De tegenwoordige tijd maakt het anders, directer, maar zeker niet slechter. Het verhaal draait om liefde, soms wat jaloezie, beetje verleiding en de strandsfeer is zalig. De personages zijn talrijk, zoals we van Willett gewend zijn, maar het wordt nergens onduidelijk. Dus mijn advies; lezen dit boek!

Ik vond het boek erg tegenvallen. Niet wat ik gewend ben van deze schrijfster. Oppervlakkig verhaal.