Ver weg, dichtbij

Het eerste wat me aantrok aan dit boek is de prachtige cover, Zo'n mooi plaatje! Ik moest gelijk aan mezelf en mijn jongste zoontje denken. De korte inhoud sprak me ook onmiddellijk aan omdat ik zelf mijn papa ben verloren, weliswaar niet zo jong maar toch nog veel te vroeg. Ik ben dan ook met een heel goed gevoel en veel enthousiasme aan het boek begonnen. Faye heeft haar leven goed op orde samen met haar man en 2 prachtige dochters, maar toch blijft het gemis naar haar moeder knagen. Ze verloor haar moeder op jonge leeftijd en groeide op bij een ouder echtpaar waar ze uiteindelijk een mooie jeugd had. Wannneer ze op een dag een pose op een foto nabootst komt ze terecht in de jaren 70 waar ze kennis maakt met haar moeder en haar jongere ik. Meer en meer komt het besef wat dit tijdreizen teweeg kan brengen en moet Faye keuzes maken, keuzes die niet altijd even gemakkelijk zijn. Hoe kan je hier een mooi verhaal over schrijven zou je denken, awel, daar is Helen Fisher meer dan in geslaagd, wat een prachtig verhaal! Niet echt realistisch, dat wel, maar ik vond dit totaal niet erg. Het verhaal zit vol emoties, ik heb echt heel hard meegeleefd met Faye. Ligt het aan de schrijfstijl? Of aan de inhoud? In mijn geval was het beide. Voeg hier dan nog wat onvoorspelbaarheid en een onverwacht einde bij en het boek krijgt van mij 5 sterren, lang geleden dat ik zo van een boek genoot. Voor wie zijn realiteitszin niet kan uitzetten zal dit boek niet geschikt zijn, maar voor de mensen die het wel kunnen en houden van feelgood en romantische verhalen zou ik zeggen, verstand op nul en genieten maar!

Faye heeft een gelukkig leventje met haar echtgenoot Eddie en haar twee dochters, Esther en Evie. Haar moeder is overleden toen ze nog jong was. Faye groeide op bij Em en Henry, een kinderloos echtpaar uit de buurt. Nu ze zelf twee kinderen heeft, is het gemis van haar moeder nog sterker geworden, zeker omdat ze ook naar weinig herinneringen aan haar heeft. Door een foto uit haar kindertijd en een bijzondere doos op de zolder, beleeft Faye een duizelingwekkende tijdreis. Ze komt terecht in haar oude woonkamer. In de slaapkamers van haar ouderlijke huis treft ze haar moeder aan… en ook haar jongere ik. Hoe kan ze het best toenadering zoeken tot haar moeder? Wat wil ze haar vertellen en vragen? En kan Faye de dood van haar moeder tegenhouden? Tijdens haar verblijf in het verleden komt Faye meer te weten over de keuzes die haar moeder heeft gemaakt en over haar vader die ze nooit heeft gekend. Als volwassene heeft ze nu een andere kijk op haar kindertijd. De eerste keer is ze per toeval in haar verleden terecht gekomen. Maar wil ze bewust nog eens een tijdreis maken? Wat als er iets mis gaat en ze niet meer terug naar het heden kan? Moet ze kiezen tussen haar moeder en haar eigen kinderen? Genoeg ingrediënten dus voor een mooi emotioneel verhaal, toch? Door de korte inhoud op de achterflap, was het thema tijdreizen mij al bekend. Ik sta zeker open voor een beetje fantasie en was heel benieuwd naar de ontmoeting tussen Faye en haar moeder. Het boek is in de ik-vorm geschreven zodat het verhaal heel persoonlijk overkomt. Maar dit wekte ook irritatie bij mij op omdat Faye de lezer regelmatig aanspreekt met belerend stemmetje. ‘En daarom wil ik graag – heel graag – dat jij naar me luistert en gelooft wat ik zeg.’ Faye haar gedachten schieten ook vaak alle kanten op. Ze verklaart en verantwoordt zowat alles wat ze doet en denkt, best vermoeiend. Ik vond haar ook maar weinig volwassen. Faye blijft maar twijfelen over een volgende tijdreis. Ze beseft uitermate goed dat er iets mis kan gaan met het over-en-weer reizen, dat ze misschien niet meer terug naar het heden zal kunnen reizen. Ze heeft zelf ervaren hoe het is om zonder moeder op te groeien, dus waarom het risico nemen om je eigen kinderen in de steek te laten? Toch een beetje onverantwoord, naar mijn mening. Binnen dit verhaal is er ook maar weinig plaats voor haar dochters. Haar man Eddie krijgt wel een belangrijke rol toebedeeld. Aanvankelijk vertelt ze hem niets over haar tijdreizen, uit schrik dat hij haar niet zal geloven. Maar toch merkt hij dat er iets bijzonders aan de hand is met zijn echtgenote. Eddie volgt een opleiding tot predikant. Dit zorgt voor nog meer spanning binnen de relatie, omdat Faye niet gelovig is. Geloof is een zeer belangrijk thema binnen het verhaal. Ik vroeg me af of Faye uiteindelijk op zoek was naar haar moeder of naar God, zo nadrukkelijk was het godsgeloof aanwezig. Ik heb even de zoekfunctie bij mijn e-book gebruikt… meer dan 60 keer (ja, zestig) wordt God vernoemd. (En dan nog meer dan 20 keer in de context van Oh mijn god, Oh god hou op, Oh god nee) … Dat was voor mij echt teveel hoor, zeker omdat het belang van het godsgeloof niet in de korte inhoud werd vermeld. Ver weg, dichtbij zet zeker aan tot nadenken over je eigen relatie met je ouders en met je kinderen. Hoe fragiel het leven kan zijn. Voor sommige lezers is dit thema misschien wel heel gevoelig, zeker bij rouwverwerking of na het verlies van een dierbare. Maar het kan ook troost bieden. Het vleugje humor maakt het allemaal wel wat luchtiger. Het einde vond ik heel verrassend en best mooi. Hierdoor kon ik het verhaal meer plaatsen als een modern sprookje of een moderne parabel. Toch wist Ver weg, dichtbij mij niet emotioneel te raken. Ik bleef teleurgesteld achter, want ondanks het originele en mooie thema had ik een gevoel van irritatie en verveling. Een andere uitwerking had dit verhaal beter tot zijn recht doen komen. Ik kom echt niet verder dan 2,5 sterren.

Mooi verhaal, maar leest niet vlot.

Helen Fisher woont in Suffolk. Ze studeerde psychologie en ergonomie aan de universiteit. Ver weg, dichtbij is haar debuutroman. Faye is een gelukkige vrouw. Met haar man Eddie heeft ze 2 dochters. Faye heeft op 8-jarige leeftijd haar moeder verloren. Ze groeide sindsdien op bij haar zachtaardige buren maar het gemis van haar moeder is altijd gebleven. Wanneer Faye een oud kookboek van haar moeder vindt gebeurt er iets vreemd. Ze reist ineens terug in de tijd naar de periode waar haar moeder nog in leven is. Nu heeft Faye zelf de kans om tijd met haar door te brengen maar deze tijd is wel ten koste van haar gezin nu. Dit verhaal spreekt volgens mij tot de verbeelding van vele mensen die iemand belangrijk moeten missen. Hoe zou het zijn als je terug in de tijd kon gaan.. Dit gegeven is naar mijn gevoel met veel respect en emotie vormgegeven in dit verhaal. Fisher kan goed omschrijven welke gevoelens Faye ervaart en met welke vragen of bedenkingen dat zij zit. Dit voelt erg oprecht en realistisch aan waardoor dit verhaal bij mij wel een gevoelige snaar kon raken. Ik kon mij goed inbeelden hoe dit voor mij of mijn eigen dochter zou aanvoelen waardoor er af en toe wel eens een traantje ontsnapte tijdens het lezen. Wel mis ik nog wat meer context in het ‘heden’. De schrijfstijl is vlot en aangenaam. Het verhaal leest makkelijk door en vooral Faye en haar moeder krijgen veel ruimte als personage. Zijpersonages mogen nog wat meer ruimte krijgen. Welk effect heeft Faye haar verleden en het tijdreizen op het hier en nu en op haar gezin? Dit mocht wat mij betreft nog wat meer belicht worden. Het einde vormt een krachtig einde van een mooi en intiem boek. Een fragiel verhaal over moederliefde en het verleden dat je doet nadenken.

De 37-jarige Faye is moeder van twee kinderen. Aan haar kinderen ontbreekt het aan niets, zeker omdat ze zelf op 8-jarige leeftijd haar eigen moeder is verloren. Op een dag bevindt ze zich ineens in 1977: het jaar voordat haar moeder overleed. Zo kan ze weer in contact komen met haar moeder en haar 8-jarige ik. Steeds vaker keert ze terug naar het verleden, maar ze moet een keuze maken tussen haar geliefden in het heden en haar leven in het verleden.   Hoe mooi zou het zijn als je nog eens terug kunt keren naar het leven dat je had, om nog eens door te brengen met je geliefden die er nu niet meer zijn? Het is helaas niet erg levensecht, maar in Ver weg, dichtbij word je meegenomen naar het verleden van Faye en het leven dat ze had in 1977. De momenten die ze met moeder heeft zijn erg mooi en ze leert zichzelf kennen, hoe ze op jonge leeftijd was. In haar eigen volwassen gedaante raakt ze bevriend met haar eigen moeder, maar haar worsteling - of ze moet vertellen wie ze is - is voelbaar. Deze worsteling is krachtig beschreven.   Soms is het verhaal wat rommelig: je moet even zoeken, waar ben ik, wat lees ik nu en in welke tijd? Dit vraagt wat concentratie, maar dit wordt goedgemaakt voor de prachtige, romantische schrijfstijl. De schrijfstijl raakt je: het is oprecht en de emoties van Faye komen goed naar voren. Als je zelf iemand verloren bent, zal dit verhaal je zeker diep raken.   Ver weg, dichtbij is een prachtig verhaal met veel gevoel. Het is een wat geromantiseerd en daar moet je even doorheen. Natuurlijk kan het niet echt gebeurd zijn, maar af en toe vind je wat losse eindjes. Toch is dat maar een klein minpuntje is het schitterende verhaal. Laat je meeslepen het verhaal en laat vooraf de realiteit een beetje los, dan zul je zeker genieten van Ver weg, dichtbij.

We gaan mee met Faye. Een gelukkig getrouwde vrouw met 2 kinderen. Meisjes. Eddie haar man wil predikant worden, omdat hij geroepen is door God. Faye heeft op jonge leeftijd haar moeder al moeten missen. En groeit daarom op bij haar lieve buren. Op een dag vind ze een doos uit haar jeugd. Met daarin het kookboek van haar moeder met een foto van haar in deze doos. Op een dag gaat zij op dezelfde manier in de doos zitten en dan gebeurt het onwaarschijnlijke. Ze reist door de tijd naar de jaren 70. Naar haar moeder. Hoe het verhaal dan verder gaat laat ik in het midden. Dat mag jezelf gaan lezen. Ik heb het verhaal gevoeld als iets krachtig. Want wat als het kan en je zou naar het verleden kunnen gaan. Wat zou je doen. Ikzelf zou mega veel vragen hebben en deze denk ik ook allemaal stellen. Of dat het verleden of heden zou beïnvloeden ik weet het niet. Het verhaal wordt in het begin tegen je verteld vanuit Faye. En aan het eind ook weer. Ik vond dat erg verrassend en leuk. Tussen in wordt het verhaal verteld vanuit Faye maar dan meer in gesprekken met anderen. Ik vond het een verrassend verhaal. Met een onderwerp dat goed is uitgelicht. De band die je kunt hebben met je moeder kan zo sterk zijn dat je het nog eens wilt ervaren. Of herinneringen die zo zijn vervaagt zou je misschien willen aanhalen. Een roman met een heel apart onderwerp en mooi uitgewerkt.