The Year of Magical Thinking

Joan Didion beschrijft het plotselinge overlijden van haar man; je zit aan de tafel om te eten en opeens houdt het leven zoals je het kent op. Deze woorden (in het engels natuurlijk) herhaalt ze door het hele boek. Het ongrijpbare van de dood wordt er goed in weergegeven. Verder beschrijft ze de zware tijd met haar zieke dochter. Het is een ingetogen, eerlijk boek. Soms iets te intellectueel, maar dat weerhield me er niet van om het boek in korte tijd helemaal uit te lezen.

Didion beschrijft haar eigen rouwproces na het onverwacht overlijden van haar echtgenoot. Persoonlijk vond ik het een prachtig relaas over wat rouw met een mens kan doen. Het is daardoor ook niet noodzakelijk herkenbaar in alle aspecten, maar dat is nou juist de kern. Er zitten ankerpunten in die wel universeel zijn, zoals hoe het intens moeilijk, wellicht onmogelijk, te bevatten is als iemand waarvan je houdt er ineens niet meer is. Ik vond het meeslepend en ben van plan om het eens te herlezen.

Ik kreeg dit boek van mijn vriendin, nog voordat mijn man overleed. Ik vind dat ze woorden kan geven aan alle gevoelens die er zijn na het overlijden van iemand nabij: de ontzetting, ontkenning, schuldgevoelens, boosheid, angst. Dat beschrijft ze op een invoelbare manier en voor mij zijn haar woorden troostend: zo is het dus als je je lief verliest.

Geweldig boek… echt een aanrader!

Ik kon er niet echt in komen

Een aangrijpend verhaal dat erg mooi geschreven is. Een boek waar je mooie quotes uit kan halen. Erg herkenbaar als je zelf een vergelijkbare situatie hebt meegemaakt.