The Factory Hiroko Oyamada

“The far end of the corridor had an ominous sound to it, like the place was reserved for dead-end employees.” Oftewel onze drie hoofdpersonen. De Ushiyama broer is proeflezer van irrelevante teksten en de zus een versnipperaar van papieren die niet belangrijk zijn. “Seriously, though, I love my job. Shredding really unleashes the artist in me.” Heel grappig, Yoshiko. De mosspecialist Furufue is de vreemde eend in de bijt die belast is met vergroening van het dak van de fabriek, een baan die in eerste instantie betekenisvol en belangrijk lijkt. Wanneer moet het af zijn? Wanneer jij wilt… neem je de tijd. The Factory van Hiroko Oyamada laat me meevoelen met de hoofdpersonen door mijn tijd te verspillen met een verhandeling over Graybacks en Washer Lizards en Factory Shags. Ik begrijp de rol van de dieren in het verhaal; de auteur heeft duidelijk wat symboliek in het verhaal gestopt, maar de uitvoering was te zwak om indruk op mij te maken. Ik verwachtte en hoopte op een diepgaandere uitwerking, iets met meer betekenis om mijn eigen behoefte aan een betekenisvol tijdverdrijf te vervullen. Wel een pluim voor de auteur voor haar vaardigheid om de lezer te laten voelen wat de personages voelen. Alleen lees ik niet om me te vervelen. En ik wil me zeker niet ellendig voelen op een zondagavond vlak voor het begin van de nieuwe werkweek. “It was all so big, and I was a part of it – it had a space for me, a need for me.” The Factory voor het leven… in plaats van te leven.