Norwegian Wood

Heel sterk aan dit boek is de feilloze sfeertekening van het leven in 1969, een jaar waarin ik 17 werd. In die tijd schreven geliefden elkaar nog brieven, die altijd een paar dagen onderweg waren - tegenwoordig is er email en internet. Na tien bladzijden 'Norwegian Wood' diepte ik uit mijn CD-collectie 'Rubber Soul' op, het Beatles-album uit 1965 waar de gelijknamige song op staat. De perfecte aansluiting van Murakami's toonzetting op deze muziek liet een rilling langs mijn rug lopen. Voor degenen die er in 1969 nog niet (bewust) waren: 'Norwegian Wood' is een goed geschreven verhaal over de ervaringen van een adolescente Japanse student met diverse vrouwen. Helder en intiem geschreven, zonder sentimenteel te zijn. De ondertoon is net als in het echt: het leven moet nu eenmaal tot aan het eind toe geleefd worden.

Wat een ongelooflijk goed boek is dit! Dit was mijn eerste Murakami en wat was hij fijn. Normaal hebben zijn boeken fantasie elementen maar dit boek niet. Dat is voor mij helemaal geen nadeel. Sterker nog, het bewijst hoe goed Murakami is. Hij schets een super mooie en interessante setting met complexe, maar toch intrigerende personages. Dit is zo'n boek waarbij je wil bijven doorlezen. Murakami heeft bewezen dat hij geen alternatieve wereld nodig heeft om een prachtig verhaal te schrijven en de aandacht van de lezer vast te houden. Het lezen van dit boek lijkt meer op het kijken van een film dan daadwerkelijk woorden lezen. Prachtig. 5 van de 5 sterren for sure!

Ik wou dit boek echt leuk vinden omdat ik dacht dat het romantisch ging zijn, maar nee. Ik ben 17 jaar en een meisje en misschien was dit boek gewoon bedoeld voor volwassenen? Het leek wel een autobiografisch boek over een japanse student die een saai leven heeft maar opeens een crush heeft op 2 mensen. Ik vond het een beetje saai en het boek is me niet echt bijgebleven. Ik was van plan om na dit boek verkocht te hebben voor 6 euro "a wild sheep case" te kopen maar daar twijfel ik nog over. Ik hoop dat er in dat boek minder nonchalante seksscenes in zitten..

Persoonlijk verkies ik de andere boeken die ik al van Murakami gelezen heb. Het is een mooi verhaal, maar ik ben veel meer geïntrigeerd door het magisch realisme in zijn andere werken zoals 1Q84. Ik snap ook niet waarom dit boek zo opgehemeld wordt. Het is eigenlijk een traag deprimerend liefdesverhaal. Het enige wat het boven de andere in het zelfde genre verheft, is de fantastisch taal en vertelstijl van Murakami.

De eerste, zeg, twintig pagina’s vond ik oké. Vlot geschreven. Daarna begon ik me - ik dacht dat ik eersteklas literatuur in handen had - steeds meer te ergeren. Aan de overvloed aan onbelangrijke details, aan de zwakke dialogen, aan de herhalingen, aan de ongeloofwaardige personages. Om over het ontbreken van een spanningsboog nog maar te zwijgen. Na 120 pagina’s trok ik het echt niet meer en heb ik het boek aan de kant gegooid.

( Dit is het eerste boek dat is lees van Murakami ) Het verhaal was oke, maar heel eentonig waardoor de stukken die emotioneel zouden zijn erg vlak aanvoelden, alsof er geen emotie speelt maar er wel had moeten zijn. bovendien vond ik zelf wat apart dat de schrijver vooral als japanner zo gedetailleerd over intimiteit schreef omdat dit normaal altijd als een taboe werd beschouwd in die tijd. Dit maakte het verhaal minder geloofwaardig, het leken minder op bescheidde Japanse mensen (ook al kan je dit beschouwen als een stereotiepe) de characters waren zo direct en vertelde zonder schaamte over alles. bovendien vond ik dat er niet goed met tijd werd gespeeld en dat de hoofdpersonage ongeloofwaardig is als persoon.