Misleiding

Luisterboek

Doggerland 1

Maria Adolfsson (1958) is Zweedse en woont in Stockholm. Tot voor kort werkte ze in de wereld van de communicatie, maar ondertussen is ze voltijds auteur. Haar grote doorbraak kwam er in 2017, toen in Zweden het eerste deel in de Doggerland-serie verscheen. De boeken hebben inspecteur Karen Eiken Hornby als leidende figuur en spelen zich af op de fictieve eilandengroep Doggerland (gelegen tussen Denemarken en Groot-Brittannië). De serie zou ondertussen aan achttien landen verkocht zijn. Het jaarlijkse oesterfestival op de Doggereilanden is voorbij, iedereen slaapt zijn roes uit. Die rust wordt inspecteur Karen Eiken Hornby niet gegund, want zij krijgt de schrik van haar leven wanneer ze wakker wordt naast haar baas. Een paar uur later krijgt ze te horen dat er een vrouw is vermoord, de ex van haar baas nota bene. Karen wordt op de zaak gezet... Een fantastisch uitgangspunt voor een boek, je voelt de intriges aankomen. Helaas is wat volgt aanvankelijk slecht te verteren. Het verhaal wordt zeer afstandelijk verteld en je krijgt nauwelijks een band met de personages. Het gaat uitsluitend over het politiewerk, dezelfde dingen worden tot vervelens toe herkauwd. Daarnaast veel beschrijvingen van de eilanden en het landschap. Leuk, ware het niet dat de drie Doggerlandeilanden en hoofdstad Dunker fictief zijn en je dus eigenlijk niets opsteekt. Bijna vanzelfsprekend grijpt de auteur na een tijd terug naar gebeurtenissen uit het verleden, het eigenlijke verhaal wordt onderbroken door flashbacks uit 1970. Zou de oplossing van de moord daar te vinden zijn? Zowel qua opbouw als inhoud is ‘Misleiding’ niet bijzonder origineel. Dat ware niet zo’n probleem wanneer de auteur voor boeiende personages en dialogen gezorgd zou hebben. Helaas is het daar vrij lang op wachten. Na twee derde van het boek gaat het de goede kant op. Plots zit er pit in de personages en komen we meer over hen te weten. Er is leven in de brouwerij, precies wat deze thriller nodig had. De laatste honderd bladzijden zijn sterk en spannend en maken veel goed. De eerste Doggerland strandt daarmee in de middenmoot van de vele Scandinavische en andere thrillers. Adolfsson heeft het schrijven wel degelijk in de vingers en dus krijgt ze met het tweede boek in de serie een nieuwe kans om zich echt te bewijzen. Recensie gebaseerd op de originele versie ‘Felsteg’.

Het boek werd aangekondigd als de nieuwe Scandinavische thrillersensatie. Dit maakte dat ik hoge verwachtingen had van het boek. In het begin van het boek kwamen deze verwachtingen helaas niet uit, maar in de laatste hoofdstukken volgt toch een verrassende ontknoping, die ik niet had zien aankomen. Tijdens het lezen nog even overwogen om in de kaft een plattegrond te tekenen van, om zo de verschillende dorpen/steden beter uit elkaar te kunnen houden, maar het zonder ‘aantekeningen’ ook gered. Wanneer het volgende deel begint zoals dit deel eindigd, is er misschien sprake van een nieuwe Scandinavische thrillersensatie, maar voor nu is het een lekker vlot leesbare Scandinavische thiller met een verrassend einde! Toch wel erg benieuwd naar deel 2..

Goede serie

Tijdens haar carrière als persvoorlichtster heeft Maria Adolfsson altijd al veel geschreven. Ook heeft ze een droom om een boek te schrijven vaak opgegeven om zich alleen maar op haar werk te concentreren. Toch bleef ze verhalen schrijven en verzon ze er steeds meer bij, waaronder een fictief land. Dit alles heeft ertoe geleid dat haar debuutthriller Doggerland - Misleiding in april 2019 is verschenen. De vertaalrechten voor dit boek, het eerste van een drieluik, zijn aan meer dan vijftien landen verkocht en in Zweden zijn al vrij snel meer dan 60.000 exemplaren verkocht. Karen Eiken Hornby is inspecteur van de Doggerlandse politie en heeft met een aantal vriendinnen het jaarlijkse oesterfeest Oistra gevierd. De volgende ochtend wordt ze wakker in een hotelkamer, met een kater en naast haar baas. Ze verlaat het hotel in alle vroegte en rijdt naar huis. Niet veel later hoort ze dat er een vrouw is vermoord, het blijkt om de ex-vrouw van haar baas te gaan. Karen krijgt de leiding over het onderzoek, dat overigens niet erg wil vlotten. Een arrestatie volgt, de zaak wordt als afgerond beschouwd, maar Karen is niet overtuigd. En net als ze met vakantie vertrekt komt er een wending in deze zaak. Een Zweedstalige krant in Finland noemt Doggerland - Misleiding een geweldige start van een nieuwe Scandinavische serie. Deze kwalificatie is nogal overdreven, wat overigens niet wil zeggen dat Adolfssons debuut ondermaats is. Dat is het zeker niet, maar het is niet zo dat het boek de superlatievenbeloning die het nu krijgt waard is. Er zijn namelijk wel wat kanttekeningen te plaatsen. Want, en dat is eigenlijk inherent aan Scandithrillers, het heeft een traag verloop. Dat is niet het grootste bezwaar, dat is weggelegd voor de overvloed aan details die de auteur hanteert. Er wordt vaak overdreven veel aandacht aan de meest onbenullige kleinigheden besteed. Dit alles vertraagt het verhaal in grote mate. Aan alles is te merken dat Misleiding het eerste deel van de Doggerland-trilogie is. Een groot deel van het verhaal wordt gebruikt voor het voorstellen en nader onder de loep nemen van de belangrijkste personages, maar ook van het eiland. Hierdoor krijgt de lezer een goed beeld van hen en de omgeving, mede door de vaak beeldende beschrijvingen die de auteur hanteert. Het verhaal komt daardoor, maar eveneens door de gewone en alledaagse dialogen realistisch over. Af en toe maakt Adolfsson gebruik van een flashback naar 1970 en later 1971. Je voelt aan dat wat er toen gebeurd is, maar ook aan de personages die in die jaren een rol spelen dat die jaren onherroepelijk iets met het heden te maken hebben. Tot daar uiteindelijk duidelijkheid over komt ben je toch licht nieuwsgierig naar wat dat is. Het grootste deel van het verhaal heeft veel weg van een gestaag voortkabbelende rivier, maar naarmate de ontknoping nadert begint die rivier wat onstuimiger te worden. Dan neemt het tempo toe, komt er zowaar spanning in het verhaal en zijn er wat meer plotwendingen te bespeuren. De ontknoping is zonder meer verrassend en daardoor volkomen onverwacht. Het einde van het verhaal maakt dus heel veel goed. De schrijfstijl van de auteur is aangenaam en uit alles blijkt dat ze wel degelijk goed kan schrijven. Alleen is Doggerland - Misleiding over het algemeen veel te gezapig om er een bijzonder goede thriller van te maken. Adolfsson zal de vervolgdelen meer spektakel en spanning mee moeten geven om geen lezers te verliezen.

Als Karen de ochtend na Oistra wakker wordt en naast zich kijkt ligt ze naast haar baas Jounas Smeed wat totaal niet de bedoeling was. Ze vlucht de hotelkamer uit en rijdt naar huis. Als ze vlakbij huis is ziet ze Susanne Smeed op de dijk lopen met een badjas aan. Ze heeft net haar ochtendduik gedaan. Niet veel later krijgt ze de melding dat Susanne dood is aangetroffen in haar woning. Omdat het de ex-vrouw van hoofdinspecteur Jounas is gaat Karen het onderzoek leiden. Het onderzoek vlot niet wat Jounas Karen constant laat merken. Als er meerdere inbraken in de omgeving worden gepleegd wordt er een verband gelegd met de dood van Susanne en wordt de zaak afgedaan. Als Jounas terugkeert en op en verkrachtingszaak wordt gezet haalt hij bijna het hele team bij Karen weg, omdat de zaak Susanne Smeed is opgelost maar het zit Karen toch niet lekker en ze blijft doorgaan in het geheim. Als Karen op vakantie gaat blijft de zaak aan haar hangen met ernstige gevolgen. Een geweldige thriller waarbij sommige dingen uitgebreid worden omschreven wat het verhaal wat langdradig maakt. Elk detail wordt woord voor woord uitgelegd waardoor je je wel helemaal in het verhaal in kan leven maar wat mij betreft niet had gehoeven. De tweede helft van het boek gaat sneller en je wordt constant op het verkeerde been gezet. Er wordt ingegaan op de geschiedenis van Doggerland wat ook weer met het heden te maken heeft. Personages worden goed omschreven zodat je een goed beeld van ze krijgt. Voor mij een waardige Scandinavische thriller met een verrassend einde. Een aanrader om te lezen dus.

Voor mensen die graag midden in een verhaal zitten en willen genieten van beschrijvingen van natuur omgeving , en mensen willen doorgronden met hun gewoontes is dit een meeslepend en plaatselijke politie reeks die naar een thriller evalueert. DEEL 1 KOMT iets traag op gang maar evolueert naar vlot. DEEL 2 IS GOED en de spanning is nu op weg naar een thriller. Ik hou wel van deze manier van schrijven en heb Karen en de andere personages met graagte leren kennen. Moest er een vervolg komen zal ik ook zeker deze lezen. Het is eens geen sneltein.