Ik was twaalf en ik fietste naar school

Luisterboek

Tachtig dagen in de kelder van Dutroux

Dit verhaal speelde toen ik zelf nog maar een paar jaar oud was. Ik heb dit verhaal dus pas jaren later gehoord en wist er niet al te veel vanaf. Ik had globaal over dit verhaal horen vertellen/zeggen. Dat is ook de reden dat ik dit boek wilde lezen. Ik wilde graag weten wat er was gebeurd, wat de gevolgen waren en hoe het proces is verlopen. Ik vind Sabine een erg dapper meisje, die zo jong als zij was voor haar leven en bestaan heeft gevochten. Ik vind dat zij deze trasgische gebeurtenis op een moedige manier probeert te verwerken. Zij komt over als een zeer sterk persoon. De manier van schrijven is erg aansprekend. Ze durft te vertellen over deze lijdensweg, maar laat ook stukken weg en dat is haar volste recht. Sabine weet wat zij wil en heeft belangrijke en moeilijke keuzes op een verstandige manier gemaakt. Het boek is erg bijzonder en is niet te vergelijken met andere boeken, er komt zoveel waanzin in naar boven, die Sabine heeft moeten doorstaan, dat is echt heel erg. Ze beschrijft op een indrukwekkende wijze de gebeurtenissen en vertrekken waar zij is geweest. Het verhaal is heel triest en het ene mens kan hier beter tegen dan het andere. Het is geen boek dat je onberoerd laat. Erg bijzonder en tragisch, maar het gevecht dat Sabine moet winnen, doet zij op een dappere manier.

Ondanks dat je wellicht verwacht dat er schokkende details van Sabine’s misbruik verteld zullen worden, gebeurt dit niet. Dit verhaal gaat vooral over de manipulatieve leugens van Dutroux, het sterke karakter van Sabine en de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze moest zien te overleven. Ze kiest er bewust voor om het misbruik en details ervan achterwege te houden. Ze heeft het wel over de gevolgen die ze op haar en haar lichaam hadden. Het intrigerende aan dit boek vind ik de overlevingsdrift van de jonge Sabine. Ze was nog maar twaalf jaar en toch wist ze haar waardigheid te bewaren in die onmenselijke omstandigheden. Zoals ze het zelf zegt: het is haar grote mond die haar door die vreselijke maanden heen sleept. Nog steeds is het drama niet voorbij: ze vecht tegen onsmakelijke flashbacks, probeert van seks te genieten en kampt met een groot schuldgevoel. Want ondanks dat Laetitia waarschijnlijk tóch wel ontvoerd was door Dutroux: het was Sabine die ‘het monster van België’ al dagenlang om een vriendinnetje zeurde, als gezelschap. Want na ruim zeventig dagen misbruik en smerige leefomstandigheden begon zelfs de sterke Sabine in te storten, fysiek en mentaal. In de hoop dit hoofdstuk van haar leven eindelijk te kunnen sluiten, schreef Sabine dit boek. En nu wil ze het boek op een plank zetten, tussen de andere boeken, en nooit meer in zien. Het is nu genoeg geweest.

Een heel erg heftig verhaal over een meisje van 12 die dingen mee maakt die ze eigenlijk nooit mee had mogen maken. Het boek was zo onwerkelijk maar helaas wel de realiteit. Moedig omschreven van Sabine. Haar gevoel is zo duidelijk te voelen. Onmacht, is zoals Sabine zich voelde. Dutroux is een monster 'zoals Sabine aangeeft' en daar sluit ik me bij aan.

Een verhaal om even stil bij te vallen. Ondanks alle media aandacht die het al heeft gekregen. Respect voor de kracht van Sabine, een indrukwekkend boek!

gaat over een moeilijk thema. zeer realistisch

Normaal gezien is lezen niet zo mijn ding, maar 'ik was 12 en fietste naar school' heb ik wel graag gelezen. Het is een aangrijpend verhaal en je kan je goed inleven in welke omstandigheden ze zich bevond. Een aanrader voor alle type lezers.