Ik volg je

Het is hier al vaker geschreven, maar mijn mening is het ook; het boek is zo ongeloofwaardig dat het niet meer prettig leest. Het onderwerp had zeker kunnen aanspreken, maar doordat er teveel dingen beschreven worden die niet logisch zijn (dat je collega's, je beste vriend en je moeder je niet geloven, dat je geen aangifte doet na een verkrachting, dat je dochter ineens mysterieus verdwijnt onder je neus etc.) klopte het allemaal niet meer. Een beetje fantasie mag best, maar ook de hele verhaallijn rammelt gewoon. Nee, jammer, ik vond het een heel slecht boek.

Dit vlot lezende verhaal wordt chronologisch verteld, doorgaans vanuit het perspectief van Pien, soms vanuit dat van René, een vriend van haar. Het speelt zich af in Esvelderveen, dat nabij Barneveld op de Veluwe gesitueerd is. De proloog is spannend, maar de eerste 200 bladzijden van het verhaal zijn ronduit ergerlijk. Het is uiterst onwaarschijnlijk dat Pien op geen enkel moment de politie inschakelt bij alles wat haar overkomt. Zelfs in de meest benarde situatie komt zij niet op het idee haar mobiel te gebruiken. Ze neemt niemand in vertrouwen en uiteindelijk lijkt het daar ook te laat voor, omdat niemand haar meer zal geloven. Er is slechts één collega die anders denkt dan alle andere personages in dit boek, maar haar rol is ook wat vreemd. Wat ook onlogisch is, is dat iemand die zonder reden met een mes gestoken wordt niet vraagt naar het waarom, maar het accepteert. Heel vreemd hoe sommige mensen angst of haat voelen voor plaatsgenoten, vaak in hun jeugd al opgedaan, maar vervolgens allemaal 'gezellig' bij en met elkaar in Esvelderveen blijven wonen. Gelukkig heb ik geen ervaring met stalkers, maar het lijkt mij in dit verhaal allemaal wel ver gaan. De titel kan op meerdere personages slaan, wanneer de houding van een goede vriend verandert. De laatste 100 bladzijden waren hierdoor nog wel spannend, al bleef het allemaal erg voorspelbaar, maar konden het voorgaande toch niet goedmaken. Ik heb bijna alle andere boeken van Marelle Boersma gelezen, maar 'Ik volg je' vind ik van een beduidend minder niveau dan ik van haar gewend ben.

Het thema is waanzinnig interessant. Ik was dan ook meteen geïnteresseerd: alle ingrediënten voor een superthriller. Helaas maakt Marelle dat niet waar. Het boek is traag en ongeloofwaardig. Een vrouw die gestalkt wordt maar doodleuk twittert waar ze heengaat (schoolplein). Die tijdens een date wordt aangerand en urenlang opgesloten zit, maar geen aangifte doet. Die niet tegen haar beste vriend of moeder vertelt wat er gebeurt. Die geen hints van ene Bregje oppikt die zo opzichtig zijn dat het de hoofdpersoon een beetje een sullige naïeveling maakt. Die zich op het schoolplein laat intimideren wanneer zij een cadeautje van haar stalker weigert maar het dan onder druk van een wildvreemde aanneemt. Die doodsbang in huis zit te kwijnen terwijl ze een moeder en een vriend heeft om naartoe te gaan. Die verkracht wordt, en de dag erna op visite met de dader kletst... Slap gedrag, en heel boek vol. Ongeloofwaardig. De schrijfstijl is wel in orde, mooie zinnen, fijn uitgewerkt en het einde is weer spannend. Daarom toch nog drie sterren.

Het begin is inderdaad mooi, maar ik vond het daarna eigenlijk een beetje langdradig worden, je kon voorspellen wat er gebeurde!

Zoals de titel al vermeldt, viel het boek mij persoonlijk tegen. Ik had me er erg op verheugd maar vond het -i.t.t. eerdere boeken van deze schrijfster- niet erg realistisch. Dat een moeder met een klein kind niemand -ook haar eigen moeder niet- in vertrouwen neemt. Sommige gedeeltes zijn wel meeslepend, maar toch achteraf beetje een kater.

Ik ben fan van de boeken van Marelle Boersma en had me opgegeven als proeflezer. Ik voelde me vereerd dat ik 'Ik volg je' mocht proeflezen. Ik vind het een ontzettend goed boek: realistisch, mooi opgebouwd en spannend. De hoofdpersoon raakt ongewild steeds verder "in het web", echt beklemmend. Het leest lekker vlot en ik kan het iedereen aanbevelen. (net als haar andere boeken)