Gestameld liedboek moedergetijden

De moeder van Erwin Mortier lijdt aan dementie. In korte observaties schetst de schrijver een beeld van haar aftakeling, die vroeg begon. Voor haar zestigste werden de symptomen al zichtbaar, en haar schrijvende zoon werd er voor het eerst op een opvallende manier mee geconfronteerd. “Het begint met het woord ‘boek’ dat haar maar niet te binnen wil schieten wanneer ze op een middag voor mijn bibliotheek staat en vraagt wanneer ik nog ‘s, je weet wel, zo’n ding, of ik binnenkort weer ‘s – ze brengt haar handen met de vingers gestrekt naast elkaar en klapt ze open en dicht. Of ik dat nog ’s ging doen, dat schrijven, hoe heet dat, zo’n ding. Ze geeft mijn vader een por met de elleboog: Zeg jij het, jij weet het.” Onderzoek toont aan dat ze aan Alzheimer lijdt. Het wordt haar echter niet verteld. Vanaf dat moment gaat Mortier terugdenken aan eerdere voorvallen die het begin van de dementie zouden kunnen markeren. Ze verliet ineens het koor waar ze al zolang in zong, omdat ze niet goed meer bij stem was, was haar verklaring. Waarschijnlijk kon ze de tekst van de liederen niet meer onthouden. In hoofdstukloze notities beschrijft Mortier het aftakelingsproces van zijn moeder en wat dat met haar, hem en de rest van de familie doet. Maar het gaat voornamelijk over haar en hem. Het is wreed om iemand, van wie je zoveel houdt, de ziel te zien verliezen. Mortier beschrijft het proces op deze manier: “Ik stel me voor dat ik het hoor, de stille ravage die in dat lichaam om zich heen grijpt: snaren die springen, draden die knappen, spankabels die het zingend begeven – het zachte gejank van inzakkende spanten. Mijn moeder, een huis dat langzaam instort…” Gestameld liedboek is een prachtig geschreven en eerlijk beeld van een moeder. Over haar geest, een ballon die langzaam wegdrijft aan de hemel totdat je er niets mee van kunt zien. In de stortvloed aan artikelen, documentaires en boeken over dementie is Gestameld liedboek een literair juweeltje.

In één adem heb ik dit boek uitgelezen! In eerlijke, soms rauwe taal vertelt een zoon over het 'verval' van zijn moeder, met een ontzettend liefdevolle pen. Hij laat de lezer meekijken in het gezin waar de moeder steeds verder weg raakt van iedereen om haar heen, en over wat dat doet met de vader en de zoon. De reactie van de vader op de dementie van zijn vrouw bezorgden mij kippenvel! Wat me ook raakte is dat de schrijver in staat is een beeld van zijn moeder te schetsen, tijdens het proces van deze verschrikkelijke ziekte, waarin zij als persoon 'overeind' is gebleven. Een aanrader voor iedereen die zich wil laten raken door dementie!!

Fantastisch mooi geschreven boek, je voelt met hem mee, je voelt de emotie, maar van beide kanten. Het is al zo heftig als iemand aan dementie lijdt, voor degene zelf, maar ook voor de omstanders. Prachtig beschreven

Erwin Mortier beschrijft op een indringende, maar ontroerende manier het verloop van de ziekte van zijn moeder die lijdt aan Alzheimer. Hij weet in poëtische taal zijn gevoelens weer te geven bij het zien en beleven van de aftakeling van de persoon met wie hij op een intieme manier het leven deelde. Het proces van 'verkindsing' dat zich dagelijks ook in onze eigen omgeving afspeelt, krijgt een diepe dimensie door zijn teruggrijpen van herinneringen hoe zij vroeger was. Het is geen boek dat je in een keer uitleest, daarvoor is de tekst te zwaar. Het is daarom misschien dat Erwin gebruik heeft gemaakt van veel witregels en onbeschreven vlakken, alsof hij als schrijver wil dwingen het boek meditatief te lezen. Vandaar misschien ook dat hij het boek als tweede de titel 'Moedergetijden' meegaf, zodat je het gaat lezen als monniken en monialen die dagelijks de getijden bidden in een rustig tempo.

Een mooie, diepe kijk op de ervaring van mantelzorgers voor een naaste met dementie

Correcte levering en voldoet aan de beschrijving..