Feniks

Hoofdinspecteur Mat Joubert is depressief en maakt het liefst een eind aan zijn leven. Omdat twee jaar eerder zijn vrouw Lara door geweld om het leven is gekomen. De politieleiding wil het liefst van hem af, maar hij krijgt nog een kans. Daarvoor moet hij zich wel onder behandeling stellen van een therapeute. Daarnaast moet Joubert zich ook bezighouden met een aantal moorden die met een Mauser, een wapen uit de negentiende eeuw, worden gepleegd. Tegelijkertijd vinden ook enkele bijzondere bankovervallen plaats. De vraag is of de dader dezelfde is. Een overeenkomst hebben beide zaken in ieder geval, want het onderzoek naar zowel de moorden als de bankovervallen verloopt uiterst moeizaam. Aanvankelijk begint Feniks wat stroef, maar na een paar hoofdstukken is deze aarzelende start snel vergeten. Het verhaal begint vlotter te lopen en de personages krijgen steeds meer gezicht, wat alleen maar ten goede komt aan het boek. Wat Meyer goed heeft gedaan, is dat de lezer zich kan identificeren met Joubert. Je leeft met hem mee, hoopt dat hij beide zaken tot een goed einde brengt en ook dat hij zijn leven weer op de rails krijgt. Eveneens heeft Meyer voor wat humor in het boek gezorgd. Dat relativeert. Ook de spanning heeft een goede opbouw. De aandacht blijft daardoor behouden. Jammer is dat het halverwege het boek al redelijk duidelijk is wie de dader van de moorden is. Toch heeft dit geen nadelige invloed op het verdere verloop van het verhaal. Dat blijft interessant en op bepaalde momenten boeiend. Het plot, en dan vooral de reden waarom de moorden zijn gepleegd, is prima uitgewerkt en heeft een toch wel verrassend element. Het is duidelijk dat daar over is nagedacht. Feniks is al met al een prima leesbaar boek dat naar meer Deon Meyer smaakt.

Ik had veel gehoord over Deon Meyer, maar nog nooit een boek van hem gelezen. De reviews die ik over dit boek tegenkwam, waren niet altijd positief. 'Het is niet zijn beste boek' en 'Je merkt dat dit een werk is uit het begin van zijn carrière' zijn reacties meerdere malen de revue passeerden. Daarom is mijn kennismaking met deze schrijver een van zijn eerste werken. Ik vond het geen slecht boek. Het verhaal komt weliswaar traag op gang maar het heeft een onverwachte ontknoping. De personages hebben diepgang en er is zo nu en dan ook nog plek voor wat humor. Het mag dan misschien niet zijn beste werk zijn, maar ik heb me prima vermaakt met Feniks.

Enthousiast geraakt over Deon Meyer door zijn recente boeken heb ik Feniks aangeschaft. Het is te merken dat het een eerder boek is, vooral de al bekende (hoofd)personen zijn nog niet genoeg uitgewerkt. Het verhaal is vermakelijk, maar het plot ligt voor de hand en is wat té toevallig. De weg er naartoe beloofde meer spanning en spektakel. Goed boek om kennis te maken met Deon Meyer, maar hij wordt pas echt goed in zijn latere boeken. Je zou 'm dus ook kunnen overslaan en meteen aan 13 uur beginnen...

(Ik geef 4 sterren, omdat 3 op bol.com 'gemiddeld' betekent, waarmee ik 'Feniks' tekort zou doen.) ‘Feniks’ zit op zich uitstekend in elkaar, Meyer kan schrijven als de beste, heeft ontegenzeggelijk een humoristische pen, maar gaat herhaaldelijk over de top. Daardoor ontstaat een disbalans tussen enerzijds de humor en anderzijds de ernst van de misdrijven en van de persoonlijke misère van de personages. Gaandeweg het verhaal wordt die verhouding beter, maar dan is het eigenlijk te laat: overdaad aan humor en overbodig veel aandacht voor lichamelijke liefdesaspecten maken het lastig het verhaal nog serieus te nemen. Deon Meyer zet zijn personages prima neer en daar waar het belangrijk is voor het verhaal gaat hij de diepte in. De lezer leert met name inspecteur Mat Joubert kennen, al blijft diens karakter ondoorgrondelijk - mooi gedaan door de auteur! Ook brigadier Bennie Griessel met zijn 'probleempje' wordt opgevoerd. Zowel Joubert als Griessel komen in latere boeken van Meyer terug. Meyer slaagt erin mij alsnog te overtuigen met ‘Feniks’, al ligt het zwaartepunt wel heel erg achterin. De verhaallijnen monden na vele verwikkelingen en zijwegen uit in een zeer acceptabele ontknoping. ‘Feniks’ is in 1996 geschreven, maar leest als een boek van de tijd van nu, met dien verstande dat gsm's en pc's niet meedoen. Uiteindelijk ben ik tevreden over ‘Feniks’, maar het is niet top. De boeken die Meyer hierna geschreven heeft zijn een klasse beter!

Na eerder 13 uur van Deon Meyer gelezen te hebben waren mijn verwachtingen erg hoog toen ik aan Feniks begon. Helaas zijn deze verwachtingen niet uitgekomen. Op zichzelf is Feniks best een aardige politieroman maar dit boek kan zich bij lange na niet meten aan de echte thrillers van dit moment. Het is wellicht ook een beetje een oneerlijke vergelijking om deze 2 boeken met elkaar te vergelijken, omdat Feniks een van zijn eerste en 13 uur een van zijn laatste boeken was. Meyer heeft wat mij betreft dus zeker een zeer positieve ontwikkeling doorgemaakt. Zijn boeken zijn echter niet erg geschikt om 'tegen de draad in' te lezen. Feniks kent een heel apart verhaal waarin de nodige moorden en berovingen plaatsvinden. De nog jonge inspecteur Mat Joubert krijgt de taak deze puzzel op te lossen. Het is net het zetje dat hij nodig heeft om zijn leven weer een nuttige invulling te geven. Na de dood van zijn vrouw twee jaar eerder is zijn leven in een negatieve spiraal terecht gekomen. Het verhaal had voor mij een té seksueel ondertoontje. Dit paste niet bij het verhaal, net zoals de lange teksten die besteed waren aan het 'moeten' afvallen van de inspecteur. Dit zijn geen onderwerpen waar ik van houd in een spannend boek. De mooie schrijfstijl van Deon Meyer verloor zijn charme al snel door de overload eraan. Helaas kon ook het verhaal zelf me niet echt in zijn grip krijgen. Al met al wel een aardig boek (in de vorm van mwoah) maar zeker niet meer dan dat. Geen aanrader wat mij betreft. Als je iets goeds van Deon Meyer wilt lezen, zou ik zeker 13 uur aan kunnen raden.Frappant vind ik wel dat ik me tijdens het lezen steeds bleef afvragen wat Meyer nou precies met Feniks bedoeld heeft en wie die dame is die op de cover van de Nederlandse versies prijkt? Ondanks dat het boek meer verdient dan 2 sterren is het toch niet goed genoeg voor 3 sterren. Vandaar slechts 2 sterren voor Feniks wat mij betreft,

Feniks stamt oorspronkelijk uit 1996 en is in 2007 al eens uitgegeven in Nederland. Blijkbaar heeft het boek toen weinig reuring opgeleverd, net als de andere boeken van Deon Meyer. Hij was een in Nederland volslagen onbekende Zuid-Afrikaanse auteur. In 2012 is Deon Meyer vanuit het niets een rijzende ster aan het Nederlandse thrillerfirmament geworden. Zijn boeken '13 uur', 'Duivelspiek' en 'Onzichtbaar' zijn zeer succesvol (her)uitgegeven en worden hoog gewaardeerd door de Nederlandse lezers. Tijd dus om Feniks af te stoffen en opnieuw uit te geven. En terecht! Meyer (1958) vertelt in een interview dat hij is begonnen met spannende verhalen te schrijven omdat hij verzot is op het lezen van spannende verhalen. En hij gaat uit van het adagium: schoenmaker, hou je bij je leest oftewel: schrijver, hou je bij je voorkeursgenre. In Feniks is inspecteur Joubert op een doodlopende weg beland: hij is te dik, hij rookt en drinkt te veel en is depressief nadat zijn vrouw twee jaar geleden tijdens haar werk (zij was ook politie-agent) is vermoord. Zijn nieuwe chef is groot voorstander van een gezond leven: in een gezond lichaam huist een gezonde geest en beiden zijn nodig om het werk goed te kunnen doen. Hij dwingt Joubert en zijn mensen hun levensstijlen te wijzigen en ze krijgen daar een zware dobber aan, zeker wanneer al hun professionele aandacht uitgaat naar een reeks moorden die willekeurig gepleegd lijken te zijn, ware het niet dat ze allemaal met één en hetzelfde wapen gepleegd zijn: een meer dan honderd jaar oude Mauser. De druk wordt opgevoerd wanneer er verschillende bankovervallen plaatsvinden door iemand die als een kameleon verschillende gedaanten aanneemt en uiterst beleefd maar vastberaden om geld vraagt. Joubert moet heel wat overwinnen, waaronder bezoeken aan een psycholoog, om aan de eisen van zijn baas te kunnen voldoen en om greep te krijgen op het onderzoek naar de moorden en de bankovervallen. Maar is dat ook genoeg om de geesten uit het verleden het zwijgen op te leggen? Voor Feniks heeft Meyer zijn licht opgestoken bij de Zuid-Afrikaanse politiedienst, waardoor de karakters levensecht en geloofwaardig zijn. Meyer schrijft heel mooie proza en toch komt zijn stijl ook heel sober over. Dat past goed in de manier waarop hij het verhaal presenteert: met veel gevoel voor de mens Joubert achter de inspecteur Joubert en tegelijkertijd het strakke ritme van het onderzoek naar de moordenaar. Wat dit boek voor mij uniek maakt is de setting: er zijn niet veel thrillers die in Zuid-Afrika spelen (althans niet veel die hier uitgegeven worden). Dat biedt nieuw inzicht in het dagelijkse reilen en zeilen van een onbekend continent waarvan we via kranten en journaals vaak alleen maar de negatieve kanten vernemen. Het boek is inmiddels 16 jaar oud maar komt niet gedateerd over. Het is een prettig leesbare whodunnit in de stijl van de detectives waar de Engelsen het patent op lijken te hebben. Plezierig, onderhoudend, de spanning is in het begin van het boek ver te zoeken maar loopt naar het eind toe goed op. Een prima opmaat naar de nieuwere thrillers van deze auteur.