Dodensteeg

‘Dodensteeg’ is dan wel het derde deel van een reeks historische misdaadverhalen, toch lees je het nieuwste en tevens achttiende boek van Christian De Coninck (1960) probleemloos als een losstaand geheel. De auteur, commissaris en woordvoerder bij de Politie Brussel Hoofdstad, kent het politiekorps als zijn broekzak. Na ‘Dodendans’ en ‘Dodenmars’ - twee van zijn vorige boeken die plaatsvinden tijdens de Eerste Wereldoorlog - vertelt De Coninck nu over een waargebeurde misdaadzaak uit het Brusselse verleden. Terug in de tijd, naar het Brussel van 1919. De gruwelijke oorlog is geschiedenis intussen; de stad likt zijn zware wonden. Kolonel Lode Pynaert heeft het front verlaten en keert terug naar de politie in de hoofdstad. Ook zijn trouwe ordonnans Cyriel De Cruyenaere treedt in dienst bij hem. Ze gaan aan de slag binnen een nieuw opgerichte brigade. Het sterke duo krijgt al meteen een zware klus te klaren. Beide heren moeten, samen met de leden van het team, op zoek gaan naar de moordenaar van een jong meisje. De jacht is geopend. “Ondertussen was het onderzoek nog niets opgeschoten. Niemand had iets van de feiten opgemerkt. Pynaert had zelfs de plaats niet ontdekt waar de moord was gebeurd.” Niet alleen het speurwerk wil maar niet opschieten, ook het verhaal zelf heeft geen haast. Het duurt werkelijk een hele tijd vooraleer de vaart toeneemt. Qua spanning is het ook geen hoogvlieger, die laat bijzonder lang op zich wachten. Toch is dit alles geen definitieve afknapper; je krijgt immers een keurig geromantiseerd misdaadverhaal uit de oude doos voorgeschoteld. Uren leesplezier verzekerd, met een hoge amusementsfactor als kers op de taart. “’Wat ziet u, commissaris?’ vroeg De Cruyenaere, terwijl hij zich naar het lijk boog. ‘Ze heeft een gapende wonde aan de achterkant van het hoofd. Waarschijnlijk werd ze neergeslagen met iets.’ ‘Er ligt wel veel bloed. Komt dat door de hoofdwonde?’” Het valt werkelijk op: Dodensteeg staat echt bol van dialogen. De Coninck bedient zich van een heldere en sappige taal, die helemaal niet als belerend overkomt. Andere goed uitgewerkte elementen zijn de personages, die als echte mensen van vlees en bloed worden neergezet. Humor en lichte spot, een flinke portie Brusselse couleur locale uit het interbellum, vervolledigen het lijstje. Kundig interpreteert de schrijver de echt gebeurde feiten, die nog steeds heel geloofwaardig blijven. Eveneens geniet je en steek je heel wat op over de geschiedkundige en maatschappelijke basis van het boek. Knap uitgewerkt, trouwens. Het Brusselse ketje weet van wanten.

Vlot geschreven en spannend