Déjà vu

Luisterboek

Wat mij betreft is Esther Verhoef een betere schrijfster dan de andere usual uspects als Saskia Noort, Simone van der Vlugt en Suzanne Vermeer. Vooral van die laatste zou ik nog geen beschrijving van een pak melk willen lezen. Alas. Haar vorige boeken waren juweeltjes. Vooral Rendez-vous en Close-up waren goed geschreven, spannend, herkenbaar en hoewel standaard "who dunnit", dat is ook precies waarom ik deze boeken wil lezen. Nu dan Deja Vu. Het viel een beetje tegen... Op zich vind ik het sterk dat ze een ander soort insteek heeft gekozen voor dit boek. Deja Vu is geen typisch "er is een moord gepleegd, en nu dan?" verhaal. Deja Vu gaat meer over keuzes in het leven, die verkeerd uit kunnen pakken voor naasten, over volwassen worden en je eigen weg vinden, over loskomen van je opvoeding en achtergrond. Dit gegeven, in het Engels zo mooi coming of age genoemd, kan werkelijk mooi zijn. Iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken. Alleen, de setting waarin Verhoef dit heeft verpakt is uitermate clichématig beschreven, met de standaard persoonlijkheden en, om eerlijk te zijn, veel langdradige en onaantrekkelijke stukken tekst over natuur en gentechnologie. Milieuproblematiek gaat wel vaker slecht samen met thrillers, zie bijvoorbeeld Helen Niele's Bitterzoet. Dat Esther Verhoef kan schrijven, dat staat als een paal boven water; ze weet een verhaal te vertellen. De volgende keer graag weer een echt spannend verhaal.

Boek met weinig diepgang en zoveel toevalligheden dat het eerder ergerlijk dan spannend is. Slappe versie van Lars Kepler of Stieg Larsson.

Ik vroeg het me serieus af, nadat ik het boek (met moeite) had uitgelezen. Geen vergelijk met de vorige boeken, ik herken de schrijfster er nauwelijks in. Waar de vorige boeken van Esther gekenmerkt worden door vaart, spanning en vaak verrassende wendingen, kabbelt dit boek van het begin af aan maar voort. Heel veel oninteressante details (paginavulling), flash-backs, waarschijnlijk bedoeld om aan te geven hoe Eva zich vergist had in het karakter van Dianne, maar erg saai en bijna niet relevant, nauwelijks dialogen en ook de plot is niet echt interessant. Daar waar Esther's vorige boeken zich kenmerkten door een heel verrassend eind, komt de lezer er in dit boek bekaaid vanaf. Het is allemaal heel voorspelbaar. Ook de psychologische beschrijving van de karakters is oppervlakkiger dan in de vorige boeken. Of komt dat misschien omdat de hoofdpersonen uit de diverse boeken nogal wat overeenkomsten vertonen en de lezer daardoor vertrouwd raakt met de schrijfsters zielsontledingen? Verder wordt het franse platteland wel erg zwart afgeschilderd en de franse woorden en zinnetjes, die te pas en te onpas in het hele boek voorkomen worden op den duur erg irritant als men de franse taal niet machtig is. Is dat misschien de reden dat dit boek het stempel "literaire thriller" heeft meegekregen? Ook de titel is vergezocht, in de psychologie wordt onder een déjà vu iets heel anders verstaan, dan simpelweg iemand herkennen aan zijn manier van lopen. Dichterlijke vrijheid? En onder water geduwd worden door een grote, sterke vent, met je hoofd in de modderige bodem, twee handen om je hals en een knie in je rug, bezig te verdrinken.. en dan toch nog kans zien een pepperspray uit je jeans te halen en in het gezicht van je belager te sprayen...fijn voor Eva, maar wel heel erg ongeloofwaardig. Misschien moet de schrijfster een jaartje vrijaf nemen om de inspiratie-tank weer op te laden? Laten we hopen dat het volgende boek weer een ouderwetse Esther Verhoef is, dan wachten we er maar wat langer op.

Net boek uitgelezen. Wat een afknapper! De vorige boeken van Esther Verhoef waren zo goed, het lijkt wel of dit boek door iemand anders is geschreven. Het verhaal is saai, komt ongeloofwaardig over, en als ik iets over milieu-activisten wil lezen, koop ik wel een krantje van Greenpeace. Jammer, had me er zo op verheugd..................... Geen aanrader, dus!

Dit is het eerste boek dat ik lees van Esther Verhoef en ik heb ervan genoten. Misschien is het een voordeel dat dit mijn eerste boek van haar is, want de reviews verschillen nogal en het aantal sterren wat gegeven wordt verschilt van 2* tot 4*. Haar andere boeken kunnen dus alleen maar beter worden. Het is geen hoogstandje of een gruwelijke, bloedstollende thriller, maar het onderwerp is origineel en boeit van begin tot eind. Het leest heerlijk! Voor mij een pageturner, ik kon moeilijk stoppen met lezen. Dat komt ook door de korte hoofdstukken – ‘ok, nog eentje dan’…. De omgeving, het franse platteland in de herfst, beetje troosteloos, wordt realistisch omschreven en past goed bij het verhaal. De personen worden ook realistisch beschreven. Sommige vinden Eva niet realistisch door haar domme aktie’s, maar ik noem het eerder naïef. Ik denk dat dit een zg. vrouwenthriller is. De ‘stevige’ thrillerlezer moet dit zien als een tussendoortje. Als ik 2 of 3 heftige thrillers heb gelezen moet ik altijd even afkicken met een ontspannende thriller of goede roman. De mensen die niet genieten van een gruwelijke thriller zullen dit een fijn boek vinden.

Ik las best veel kritiek op het boek, maar vind het reuze meevallen. Het boek leest lekker weg, het verhaal is prima. Het boek is in een fijne schrijfstijl geschreven. Zeker niet het beste boek van Esther Verhoef, maar ook niet de slechtste. Gewoon doen.. lekker boek voor de vakantie