De oude koning in zijn rijk

Ontroerend hoe de schrijver over zijn oude vader schrijft.Dit is niet alleen een verhaal van kommer en kwel .Arno Geiger beschrijft het dementeringsproces van zijn vader niet enkel vanuit het perspectief van aftakeling en verlies maar vanuit positieve krachten die nog aanwezig zijn.Omdat de schrijver zijn vader niet corrigeert en hem niet probeert terug naar de realiteit te brengen ontstaat er een warm contact,komt er verbondenheid en rust in plaats van onrust en angst die zo typisch is voor dementerenden.Dit gaat veel dieper dan de opvatting dat je in de omgang met een persoon met dementie,respect betoont voor wie hij geweest is.De auteur treedt in de wereld van zijn vader en blijft zo met hem in contact.De communicatie tussen de schrijver en zijn vader is aangrijpend,vaak diepzinnig en doorspect met humor.De vader mag zijn wie hij is ,wordt in zijn waarde gelaten. Deze manier van omgaan is een illustratie van wat men in de zorg voor dementerenden aanduidt met 'validation' waarvan Naomi Feil de pionier is. Enkele passages hebben me door hun heldere eenvoud erg getroffen.Zoals het beeld van vader en zoon op een bank in het park.Terwijl de schrijver notities maakt houdt vader het schrift vast zodat het tijdens het schrijven niet weg kan glijden.Of van de vader die voortdurend 'dank u wel' zegt waarop de zoon steeds weer antwoordt met 'graag gedaan' of 'niets te danken'. Mooi ook omdat het wars in gaat tegen het doemdenken inzake dementie.Er is mij maar één soortgelijk boek bekend namelijk 'Yemma' van Tahar Ben Jelloun ,boeiend doordat hij tijdens de dementie van zijn moeder haar rijke levensgeschiedenis ontdekt en beschrijft.

prachtig boek, geeft inzicht in het ouder worden

Ik vond het zo saai, mijn hersenen wilde het niet opslaan. Ik heb het 2x gelezen.