De dochter van de klokkenmaker Welk duister familiegeheim herbergt het prachtige oude huis aan de rivier?

Ik kreeg niet direct vat op het verhaal door het tamelijk fragmentarische, onduidelijke begin. Maar ik hou van de boeken van Kate Morton en het intrigeerde me, dus ik bleef lezen. Steeds nieuwsgieriger werd ik naar wat er gebeurde en met wie. De dochter van de klokkenmaker - een verhaal, verteld door verschillende personen uit verschillenden tijden. Elodie in het nu, Ada, Leonard en Juliet vanuit de geschiedenis, Tip vanuit verschillende levensperiodes en last but not least: Birdie Bell dwars door de tijden heen. Tussen de regels door is de dreiging voelbaar, als aankondiging van dramatische gebeurtenissen. Na een tijdje kreeg ik langzaam een vermoeden van de hoedanigheid van Birdie Bell. Ik las de eerste pagina’s nog eens over en tja, met meer kennis achteraf wordt een eerste hoofdstuk natuurlijk vaker ineens helderder. Maar direct hierna bleek Morton er op subtiele wijze helemaal geen geheim van te maken… Vanaf dat moment had het verhaal me in zijn greep. In het tweede deel verlegt Morton de aandacht naar iets heel anders. Ze start met de geschiedenis van een paar andere personen, die in eerste instantie bijfiguren leken te zijn. Ik vond dit deel wel wat lang en afleidend, na de opgebouwde spanning waarmee hoofdstuk 1 eindigt. Ik werd er een beetje ongeduldig bij. Maar Morton deed dit niet voor niets, natuurlijk. Alle levenslopen komen op allerlei manieren uit bij Birchwood Manor en schrijnende verrassingen doen de adem in je keel stokken. Morton is een meester in het vertellen, verweven en timen van informatie. Uiteindelijk past alles in elkaar. Net als in Morton’s eerdere boeken verdwijn je als lezer in de tijd en na het omslaan van de laatste bladzij kom je, met een zucht van voldoening en wellicht wat weemoed, pas weer boven. Prachtig hoe Morton de verhaallijnen met en in elkaar verweeft; om aan het slot alles precies te kunnen begrijpen. Maar hoe zit dat met de personages zelf? Een verhaal van moord, diefstal, mysterie, van kunst, liefde en verlies. Een indrukwekkend boek, om je helemaal in te verliezen.

Het boek heeft een prachtige cover dat bij mij meteen een goed gevoel oproept,sowieso ziet het boek er erg mooi uit met de uurwerken op de zijkanten. Het is tevens een heerlijk dik boek van over de 500 bladzijdes. Het verhaal begint met een ik-figuur, dit is de dochter van de klokkenmaker, die in het boek steeds terugkomt. Het boek bestaat uit meerdere verhalen,er lijkt geen enkele chronologisch volgorde te zitten in de verhalen, 1862, 1899, 1928, 1940, 2017, alles staat door elkaar en de verhalen lijken onderling geen connectie te hebben. Er zijn meerdere verhaallijnen o.a die van Edward Radcliffe in 1862 en die van Elodie Winslow in 2017 Wel goed opletten door de sprongen heen en terug in de tijd en de vele personages wordt het soms een beetje verwarrend. Naarmate het boek vordert blijkt hoe knap het verhaal in elkaar steekt. Alle informatie die wordt gegeven blijkt in een zeer bewuste volgorde te zijn geplaatst. Kleine stukjes van de puzzel vallen langzaam op zijn plek, elke personage draagt bij aan het grote geheel waarna een ongelofelijk en adembenemend verhaal wordt verteld. Het boek is fantastisch ,heeft een prettige schrijfstijl en blijft boeien van begin tot het eind!

Dit boek staat tjokvol met personen, gebeurtenissen en sprongen heen en weer in de tijd. Vaak begint een nieuw hoofdstuk met weer een ander iemand in weer een andere tijd en zo gaat het maar door. Al vrij snel was ik de draad én de kluts kwijt en kon ik er geen touw meer aan vastknopen. Dus heb ik het boek weggelegd. Na een paar weken ben ik opnieuw begonnen met lezen maar weer gebeurde hetzelfde. Dit is geen goed boek en dat is jammer want Kate Morton heeft mooie boeken geschreven.

Wat een draak van een boek! Sorry hoor, in mijn 27 jaar als medewerkster in een boekhandel heb ik vele boeken in handen gehad, maar zelden één die ik zo snel weg wilde leggen. Worstelend door de eerste hoofdstukken, kwam ik 1 verhaallijn tegen die me wel aanstond. Vervolgens kwamen er zo snel zoveel personen en verschillende tijdsvlakken voorbij dat het mij duizelde. Vanwege mijn werk las ik het uit, maar ik zal het niet aanraden aan anderen... Sorry Kate, ik heb betere boeken van je gelezen.

Pfff dit was met recht 1 van de slechtste boeken die ik ooit heb gelezen. Geen enkele logica, veel te veel personages, geen volgorde, geen hoofdstuk die bij elkaar paste. Ik heb me er doorheen geworsteld en ik weet net zoveel voordat ik erin begon. Ik heb het telkens een kans gegeven en af en toe dacht ik, ja nu snap ik het maar helaas aankomend bij een volgend hoofdstuk was ik volledig de draad kwijt! Nooit zo blij dat ik een boek uit heb!

Wat een enorme tegenvaller. Voor het eerst dat ik een boek van Kate Morton niet uitlees. Langdradig en van de hak op de tak springend.