De dag dat ik mijn naam veranderde

Ebook

Ik sluit me sowieso aan bij de vorige review. Bibi Dumon Tak schrijft over haar zusje die ongeneeselijk ziek is en gaat sterven. Maar dat is niet het enige hartverscheurende wat ze meemaakt. Er is ook een ex-man die een zwarte kant blijkt te hebben. Met verbazing en afschuw heb ik gelezen waar dit toe heeft geleid. Het onderwerp is loodzwaar, maar ik voelde de levenslust van haar zusje op elke bladzijde. Het boek is intens, eerlijk en wat ik heel knap vind: met de eigenzinnige humor en de creativiteit met taal, waar Bibi zo goed in is. Daardoor is het boek heel levendig en hartverwarmend om te lezen. Kortom: Een 'uitstakend' en heel informatief boek dat ik iedereen aanraad.

Deze ontroerende noodkreet moest geschreven worden, aldus de schrijfster zelf. Misschien is dat een van de redenen waarom de schrijnende inhoud zo indringend onder je huid gaat zitten. Het is heel oprecht geschreven, vanuit een niets ontziende eerlijkheid, terwijl de meest subtiele details en gevoelsnuances zorgvuldig en overtuigend in beeld worden gebracht. Met name die gedeelten over de vergiftigende en gekmakende gevolgen van het niet in te voelen gedrag van haar ex-zwager, zijn indrukwekkend. De schrijfster bewerkstelligt in dit boek het vrijwel onmogelijke: ze weet de oprechte liefde van zowel de moeder, de tante (de schrijfster zelf) en de oma, voor hun zoontjes / neefjes / kleinkinderen, die hen stelselmatig door deze ex-zwager onthouden wordt, alsnog, op een indrukwekkende manier, tastbaar te maken. Daarnaast is de inhoud maatschappelijk relevant, omdat het laat zien hoe vernietigend psychische terreur binnen familieverband kan zijn voor de slachtoffers. Daarom verplichte kost voor hulpverleners binnen de Jeugdzorg en de GGZ. In alle opzichten 5 sterren.

De reden waarom er zo weinig bekend is over ouderverstoting, oudervervreemding of in dit geval verstoting van famili, is omdat de slachtoffers er geen ruchtbaarheid aan durven geven. Vaak in het belang van het kind of de kinderen zwijgt het slachtoffer. Omdat er maar weinigen zijn die hen geloven en ondersteunen. Hulde aan Bibi dat ze het aangedurfd heeft om dit 'we kijken er met z'n allen van weg' onderwerp aan de kaak te stellen. Dit boek moet gelezen worden vooral door hulpverleners, advocaten en (minder)rechters.

De dag dat ik mijn naam veranderde. Door Bibi Dumon Tak. Ontroerend, pijnlijk eerlijk, hartverwarmend, hilarisch, hartverscheurend, poëtisch. Een boek dat je leest met een krop in je keel; van herkenning, verlangen, weemoed, verdriet. Bibi schrift met haar hart en ziel bloot. Rauw, nietsontziend en zonder taboes. Ze schrijft over het sterven van haar zus, het verlies van haar vader, de last van een naam. Dit boek is een ode én een waarschuwing tegelijk; een ode aan de kracht van familiebanden en een waarschuwing voor de gevaren van verstikkende banden en patronen die generatie na generatie verder leven. Maar het is vooral een ode aan het leven: het leven van haar prachtige zus Lize en het leven an sich. De taalvirtuositeit spat van elke pagina (“De man wiens naam ik nooit of te nimmer meer zal noemen” krijgt 1000den vloeken over zich heen, bijvoorbeeld.) Bibi neemt je mee in het leven van Anna en haar familie; in haar rouw, haar verdriet, haar bodemloze pijn. Dit boek (een autobiografische roman) is in feite een brief aan Lize; intiem, warm, oprecht. Het is een soort van magische bezwering. Je lees het met een krop in je keel en met je hart en armen open voor Anna. Hulde aan Bibi voor dit meesterwerk!

Aangrijpend, ontroerend, liefdevol, frustrerend, woedend makend.

Prachtig geschreven getuigenis van een zusterliefde. De laatste bladzijden grepen me naar de keel.