De brievenbezorgster van Puglia

In een zeer vlotte schrijfstijl neemt de schrijfster je mee doorheen de Italiaanse geschiedenis. Het verhaal van een Italiaanse familie in een klein dorpje waarbij ik het gevoel kreeg me ook ècht daar te bevinden. Ik rook de geur van de versgemaakte pesto, van de Donna Anna wijn, van een mooie zomerdag aan zee...Het boek verveelde me geen moment en verviel ook nergens in clichés. Blij dat ik het gekocht en gelezen heb.

Prachtig verhaal, met recht bestseller in Italië.

Heel mooi boek. Jammer dat ik het uit had.

mooi boek,dat pakt vanaf de eerste bladzijde

Ik lees en luister veel boeken maar dit is oprecht één van de mooste boeken die ik sinds tijden heb gelezen. Vanaf de eerste bldz zat ik er helemaal in en heb het boek binnen 3 dagen uitgelezen. In één woord onbeschrijfelijk.

Op de kaft lezen we “Bestverkochte boek van het jaar in Italië. Zo’n zin schept verwachtingen. Giannone schetst een geromantiseerd beeld van het oude Italië. Italië wordt neergezet als één groot dorp. Centraal staat Anna, een “zelfbewuste” vrouw uit Noord-Italië die met haar man Carlo verhuist naar diens geboortedorp Lizzanello in het diepe zuiden. Daar wordt ze al snel bestempeld als “ de vreemdelinge”. Haar poging om zich los te maken van de rol van echtgenote, onder meer door als postbode te gaan werken, is een poging om haar neer te zetten als een vroege feministe die het ingeslapen dorpsleven wil opschudden. Toch is Anna voor mij geen hoofdpersoon geworden om van te houden. Integendeel: ik dacht ze met het verloop van het verhaal aangenamer zou worden, maar dat gebeurde niet. Ze is op mij overgekomen als zelfingenomen en veroordelend. Haar feministische houding voelt geforceerd en ongeloofwaardig. Daarbij dweept ze op een wat flauwe manier met haar kennis van de Franse taal en creëert ze afstand tot haar omgeving. Het voelde geforceerd intellectueel dat haar zoon haar “maman” noemt. In plaats van een gelaagde, overtuigende vrouw blijft ze een onwaarschijnlijke en irritante verschijning in een verder vrij traditioneel decor. En daardoor ging het verhaal mij tegen staan. Want ook inhoudelijk schiet wat mij betreft de roman tekort. Hoewel de periode waarin het verhaal zich afspeelt rijk is aan historische gebeurtenissen, blijft die context oppervlakkig. De opkomst van het fascisme en de Tweede Wereldoorlog worden grotendeels omzeild, alsof ze niet passen binnen de feel-good-benadering van het boek. Het mist diepgang en urgentie. De overige personages missen gelaagdheid en zijn voorspelbaar. Carlo is natuurlijk de typische Italiaan die er nog een scharrel on-the-side op na houdt, een oude liefde, waar natuurlijk een kind bij is verwerkt. Het ligt allemaal te voor de hand. Natuurlijk wordt Carlo’s broer Antonio verliefd op Anna. Je vraagt je af waarom, zo leuk is ze niet. Het is een romantische cliché. Dus ik vroeg het me echt af: waarom? Maar gelukkig wordt daar dan Agatha verder neergezet: zijn vrouw, die naarmate het boek vordert neergezet wordt als toonbeeld van degelijke saaiheid. Tja, dan wordt bijna iedereen vanzelf interessant. Daarmee kom je meteen bij een groter euvel van dit boek: de vrouwelijke personages lijken vooral te bestaan om Anna te laten schitteren. Zij is de feministe, dus per definitie de ‘goede’. De andere vrouwen? Die bungelen er een beetje bij als illustratiemateriaal: de één te traditioneel, de ander te losbandig, allebei vooral handig om te laten zien hoe het níét moet. Ik vond het nogal makkelijk, alsof vrouw-zijn alleen in drie smaken komt en Anna uiteraard de meest vooruitstrevende variant is. Het doet niet alleen de andere personages tekort, maar ook het idee van feminisme zelf. Want als de boodschap is dat je pas een interessante vrouw bent zodra je boven de rest uitstijgt met je broeken en je franse taal, dan blijft er van solidariteit weinig over. Uiteindelijk vond ik De brievenbezorgster van Puglia vooral een feelgoodroman die drijft op sfeer en zachte emoties, compleet met de obligate omslag van een vrouw met sinaasappels. Het roept beelden op van Anna met haar kopje warme melk in de tuin, een tafereel dat zo vaak terugkomt dat je bijna zou denken dat er iets diep symbolisch achter zit. Maar wat precies, dat blijft een raadsel. Misschien staat die warme melk voor troost, voor vrouwelijkheid, voor rust. Of misschien had ze gewoon dorst en was de koffie op. Hoe dan ook: tegen de tijd dat het boek uit is, voelt dat kopje melk vooral als de perfecte samenvatting van de roman zelf: lauw, zoet en niet zo voedzaam.