De arrogante aap De mythe van de superieure mens

Webb combineert in dit boek haar persoonlijke ervaringen en inzichten met andermans wetenschappelijke inzichten op het gebied van de vraag of de mens inderdaad superieur is aan andere levende wezens. Op heel toegankelijke en prettige wijze toont ze aan, dat dit helemaal niet het geval is. Sterker nog, ze lijkt zelfs te suggeren dat bomen en planten over eigenschappen beschikken waarbij de mens het onderspit delft. Wat het boek vooral zo prettig maakt, is dat ze een schrijfstijl hanteert waarbij er geen opgeheven, belerend vingertje komt kijken. Ook is het opvoeren van vele verschillende bronnen erg goed gedaan; dit maakt haar betoog zo sterk. In het laatste hoofdstuk benadrukt ze dat we het zien van de mens als superieur wezen moeten afleren, omdat we anders de natuur dermate veranderen met ons handelen dat we onszelf vernietigen. Bij het afleren van het superioriteitsdenken bieden wellicht de inheemse culturen de helpende hand. Inheemse culturen stellen wederkerigheid centraal in hun visie op het leven. En in die visie is 'anders' niet per definitie 'inferieur'. Inheemse culturen bestaan nog steeds, waardoor van een achteruitgang of teruggang geen sprake is, zo stelt ze terecht. Dit verdiepen in en ten dele overnemen van inheemse culturen zal succesvoller zijn in het oplossen van problemen die door het superioriteitsdenken zijn veroorzaakt, dan technologische oplossingen, zo toont Webb overtuigend aan. Minder sterk is wat ze schrijft over het combineren van de Westerse wetenschap met de inheemse wetenschap. Daarin blijft ze steken in algemeenheden en is ze te weinig concreet. Een ander punt van kritiek is dat Webb vergeet te schrijven over twee eigenschappen waarin mensen wel degelijk verschillen van andere levende, intelligente wezens. Het eerste is dat de mens als enige soort religie kent. En het tweede verschil tussen mensen en niet-mensen is dat eerstgenoemde soort hun eten kookt voordat ze het eten; voor zover bekend doet geen enkele andere soort dat. Het boek roept, tot slot, een belangrijke vraag op met betrekking tot moraliteit, namelijk als alle leven evenveel waard is, wat rechtvaardigt dan dat levende wezens door andere levende wezens opgegeten worden?

Het is een inhoudelijk boek dat met talloze voorbeelden beschrijft waarom de mens niet als de superieure soort gezien dient te worden. Doordat de auteur vertelt over veel van haar persoonlijke ervaringen is het verhasl levendig en niet te theoretisch. Het laat je weer met een andere blik naar de natuur en onze omgang daarmee kijken.

Een les in bewustwording van zeer hardnekkige voorordelen en waarom dat zo belangrijk is. Hoewel wat technisch wetenschappelijk geschreven komt de boodschap zeker aan.

Goed