Bluest Eye Toni Morrison

Toni Morrison's verhaal over het zwarte meisje dat wanhopig om blauwe ogen vraagt omdat ze dan mooi bevonden kan worden is indrukwekkend geschreven. Het maakt een vrij simpel punt (dit is de norm en zwarte meisjes kunnen daar niet aan voldoen) maar heeft diepgang in de vertelvorm. Het boek begint met een kort verhaal met een stereotype blije witte familie. De titel van elk hoofdstuk is ongeveer twee zinnen van dat verhaaltje, en de persoon die in die zinnen voorkomt is de centrale focus van dat hoofdstuk (bijvoorbeeld het hoofdstuk waarbij de titel met de vader van de familie te maken heeft gaat over de jeugd van de vader van de hoofdpersoon en zijn zoektocht naar zijn eigen vader). Elk hoofdstuk gaat over een ander persoon, maar ze vertellen ons allemaal iets over Pecola, het meisje dat zo'n beetje de rol van hoofdpersoon heeft. Zo komt de lezer steeds meer te weten en worden we bij het verhaal betrokken omdat we dingen bij elkaar moeten puzzelen. Ondanks deze diepgang is het niet te ingewikkeld, en omdat het relatief kort is is het niet zo moeilijk te lezen. Het heeft voor elke lezen (ontspannen of academisch) wel iets te bieden.

Positief aan dit boek vind ik: Leerzaam Wat me tegenviel: Moeilijk verhaal

Krijg je kippenvel van

Voor school is dit een ideaal boek. Veel onderliggende gedachtes en zoals Johan Cruyff zei:"Je gaat het pas zien als je het doorhebt."

Beste Bol.commers , Ik had dit boek besteld, omdat ik hem moest lezen voor Engels. Ik zag dat het thema van het boek racisme was en dat intrigeerde me wel. Ik ben begonnen met lezen en vond het ontzettend lastig om erin te komen, mede door het Engels gebruik in het boek. Het taalgebruik is namelijk vrij lastig. Ik ga verder niks spoilen over het boek. Ik kan wel een ander Engels boek aanbevelen wat ik bij bol.com heb gekocht in plaats van dit boek. Dat is namelijk MAUS. Veel leesplezier, Rick