Alle artikelen van Talking Heads

Zeer relevante New-Yorkse new waveband rond de
intellectueel ogende zanger, gitarist en songschrijver David Byrne. Deze heeft de neiging om alles
in systeem-analytische termen te vangen; zijn teksten zijn volgens de grondbeginselen van de
logica opgebouwd. Met die formalistische benadering ontwikkelt hij de muziek van de band van
elementaire new wave tot soepel swingende danspop en opent hij de oren van zijn
generatiegenoten voor muziek uit andere werelddelen. Talking Heads heet aanvankelijk Vogue
Dots en wordt in januari '75 opgericht door Byrne, Frantz en Weymouth, alle drie studenten aan
de Rhode Island School Of Design. Talking Heads speelt van meet af aan eigen materiaal; in eerste
instantie uitsluitend in CBGB's, de club waar de groep in juni '75 haar live-debuut maakt in het
voorprogramma van de Ramones. De Heads zijn dan nog een typische representant van de
Amerikaanse new wave. In maart '77, kort nadat de groep is aangevuld met Harrison (ex-Modern
Lovers), verschijnt hun nog als trio opgenomen eerste single, Love Goes To Building On Fire, een
titel met een haast Chomski-achtige opbouw. In mei komt de groep, als support act van de
Ramones, voor het eerst naar Europa, waarbij ook Nederland wordt aangedaan. In de zomer
trouwen Weymouth en Frantz met elkaar en in het najaar verschijnt het veelbelovende
debuutalbum 77. More Songs About Buildings And Food ligt in het verlengde van die plaat en
wordt geproduceerd door Brian Eno. Op Fear Of Music is zijn invloed nog duidelijker merkbaar.
Byrnes teksten worden steeds compacter en simpeler, getuige de songtitels die op Fear Of Music
in de meeste gevallen uit één woord bestaan. De songs zijn strakker georganiseerd, terwijl ze
tegelijkertijd door Eno's subtiele toevoegingen avontuurlijker zijn geworden. Hier en daar klinken
de eerste Afro-ritmes door, een ontwikkeling die doorzet op Remain In Light, waarop de groep
wordt aangevuld met o.a. gitarist Adrian Belew (Zappa, Bowie, King Crimson) en zangeres Nona
Hendryx (ex-Labelle). In uitgebreide bezetting toert men door Europa, waar de aanhang sterk
groeit. Zo wordt Talking Heads een echte topband, compleet met solo-activiteiten van alle vier de
kernleden. Die van Byrne groeien mettertijd uit tot een zeer diverse, ambitieuze en complete
eigen carrière, terwijl die van de anderen een hobby-achtig karakter blijven dragen. Byrne verzorgt
de muziek bij een Broadway-productie, Songs From The Catherine Wheel, en maakt met Brian Eno
My Life In The Bush Of Ghosts, een trendsettend album vol wereldmuziek avant la lettre. Tina en
Chris formeren met twee zusjes van Tina de Tom Tom Club die zomer '81 vrolijke hits heeft met de
singles Genius Of Love (Verenigde Staten) en Wordy Rappinghood (Europa). Ook Harrison maakt in
'81 een plaat buiten de groep om. De geruchten als zou er van een breuk sprake zijn worden
ontzenuwd door het verschijnen van het live-album The Name Of This Band Is Talking Heads en de
concerttournee van zomer '82. Daarbij staan zwarte muzikanten als Steve Scales, Alex Weir,
Raymond Jones en Dolette McDonald de groep terzijde, terwijl Tom Tom Club het voorprogramma
verzorgt. Speaking In Tongues bevestigt de status van intelligente dansband nog eens ten volle.
Vervolgens legt de groep zich met regisseur Jonathan Demme toe op het maken van een
avondvullende bioscoopfilm, Stop Making Sense, gebaseerd op een speciaal in scène gezet 'live'-
optreden van de groep. Deze zeer fraaie film blijkt een kassucces en drie van de soundtrack Stop
Making Sense geplukte singles worden hits. Talking Heads is definitief van cultband een
publieksband geworden. Na het toegankelijke en positivistische Little Creatures stort Byrne zich op
een nieuw filmproject: True Stories. Sounds From True Stories bevat een gedeelte van de
soundtrack, terwijl op het nogal tegenvallende True Stories alle liedjes uit de film geïnterpreteerd
worden door de Talking Heads. Vervolgens wijdt Byrne aan een boek waarin eigentijdse beeldend
kunstenaars Talking Heads-songs interpreteren en het componeren van de helft van de
soundtrack voor Bertolucci's film The Last Emperor. Op Naked werken de Heads samen met een
aantal in Parijs woonachtige Afrikaanse musici. Naast deze 'Congo-pop' spelen ook Latijns-
Amerikaanse ritmes een belangrijke rol. Het is de zwanenzang van de band, die eind '91 definitief
wordt opgedoekt. In de herfst van '92 verschijnen nog twee compilaties: de greatest hits The Best
Of/Once In A Lifetime en Popular Favourites 1976-1992/Sand In The Vaseline dat grotendeels
dezelfde nummers bevat, aangevuld met CD-tracks en niet eerder uitgebracht materiaal. Harrison,
Frantz en Weymouth bundelen hun krachten in The Heads. Bij ontstentenis van Byrne laten zij op
Not Talking Just Head de vocalen verzorgen door onder meer Debbie Harry, Michael Hutchence,
Richard Hell, Andy Partridge en Gavin Friday. Het middelmatige resultaat gaat roemloos ten onder.
Jerry Harrison doet in de jaren negentig verder productiewerk voor o.a. de Fine Young Cannibals,
Crash Test Dummies en Arlo Guthrie. Chris Frantz en Tina Weymouth produceren Ziggy Marley en
de Happy Mondays en proberen de Tom Tom Club gaande te houden. In '99 treden ze daar weer
regelmatig mee op, maar lukt het vooralsnog niet om een platendeal te krijgen. Het meest actief is
David Byrne, die op zijn solo-albums The Forest, Uh-Oh en David Byrne de lijn van de latere Talking
Heads-platen voortzet. Ze worden over het algemeen positief ontvangen, maar duidelijk is dat
Byrne in de popmuziek inmiddels geen voorhoedefunctie meer vervult. Zijn muzikale hart lijkt dan
ook meer te liggen bij de talloze latin-platen die hij produceert en de verzamelaars die hij
samenstelt (de series Brasil Classics, Cuba Classics). In '98 schrijft hij de muziek voor het
theaterstuk In Spite Of Wishing And Wanting van de Belgische choreograaf Wim Vandekeybus. Die
verschijnt op In Spite Of Wishing And Wanting, dat alleen via postorder is te bestellen. Eveneens
op kleine schaal verschijnt The Visible Man, met remixen van David Byrne. Look Into The Eyeball
klinkt ouderwets fris en inventief. Het bevat o.a. een Spaanstalig nummer en een liefdevolle ode
aan Philly Soul. Byrne geeft zijn visie op het fenomeen 'zonde' in zijn boek New Sins, dat hij
schrijft voor een kunstproject in het Spaanse Valencia. Eind '01 verschijnt de film Stop Making
Sense op Dvd. De Talking Heads-musici steken in maart '02 hun hoofden weer bij elkaar om enkele
nummers te spelen ter gelegenheid van het feit dat hun band wordt opgenomen in de Rock
& Roll Hall Of Fame in Cleveland. De 2cd Live @ The Clubhouse van Tom Tom Club leunt
voor een groot deel op The Good, The Bad And The Funky en biedt het ook door Talking Heads
gecoverde Take Me To The River van Al Green. De Maastrichtse filosoof S. Steenstra neemt Byrne
als onderwerp van zijn proefschrift We Are The Noise Between Stations. Byrne is volgens hem een
van de meest vernieuwende moderne kunstenaars die verschillende kunstdisciplines
(bijvoorbeeld: foto's, ballet, muziek) aan elkaar weet te koppelen. Aan Ost Lead Us Not Into
Temptation van Byrne werken musici van Mogwai en Belle & Sebastian mee. Het album
bevat sfeervolle muziek die hoort bij de film Young Adam van regisseur David MacKenzie. In de
lente van '03 heeft Byrne een solo-expositie in New York. In dat jaar verschijnt ook zijn boek
Envisioning Emotional Epistemological Information. Dit handelt over het gebruik van een
powerpoint-presentatie in de kunst. Het Talking Heads-carrièreoverzicht Once In A Lifetime is een
box met 3CD's (vier afwijkende versies), een dvd (dertien videoclips) en een boek (met onder
meer commentaar van de musici zelf). Voor de minder goed gevulde portemonnee is er de
enkelvoudige verzamelaar Best Of Talking Heads. De dubbelelpee The Name Of This Band Is
Talking Heads komt in '04 op de markt als een dubbel-CD. Het geremasterde live-album kent
dertien niet eerder uitgebrachte nummers en zal ongetwijfeld met warme gevoelens gekocht zijn
door bands die in deze jaren vanwege hun muzikale opvattingen met de Talking Heads in verband
gebracht zijn. Daartoe behoren internationaal gewaardeerde formaties alsLCD Soundsystem, Franz
Ferdinand en Arcade Fire. Byrne toont zijn waardering voor de musici van de laatst genoemde
band door met hen op te treden en mee te zingen op zijn door Arcade Fire gecoverde compositie
This Must Be The Place. Op zijn beurt staat Rufus Wainwright Byrne bij op Grown Backwards. Dat
doet Wainwright in een stuk van Bizet, een van de twee opera-aria's op Grown Backwards. De
andere is van Verdi. In '04 wisselt Byrne Europese optredens af met Amerikaanse concerten. In
oktober is hij in Zuid-Amerika. In het jaar daarop is Byrne in Oceanië. Op zijn website doet hij
uitgebreid verslag van zijn activiteiten. Volgens Esquire Magazine doet hij dat zo goed dat het blad
hem daarvoor een Esky Award uitreikt. Byrne verleent vocale assistentie aan Fischerspooner en
Thievery Corporation. Voor eind '05 staat, in de serie Dual Disc de heruitgave gepland van de acht
studio-albums van Talking Heads. Ze zijn geremasterd door Jerry Harrison en bevatten niet eerder
verschenen materiaal en DVD's. Dual Disc houdt in dat de eigenlijke cd vergezeld gaat van een
album met een surround-versie.

Bron: OOR Popencyclopedie