Alle artikelen van Phil Ochs

De in El Paso, Texas, geboren Ochs volgt na een
afgebroken militaire opleiding een studie journalistiek aan de Universiteit van Ohio. Als hij in het
begin van de jaren zestig naar de Newyorkse wijk Greenwich Village verhuist, vindt hij er snel
aansluiting bij de ontluikende folkbeweging. Hij behoort tot de radicale stroming binnen de
politiekbewuste songschrijvers, van wie Bob Dylan en Tom Paxton verder de bekendste zijn.
Meest directe aanleiding tot protest vormt de Amerikaanse politiek in het Verre Oosten, terwijl de
binnenlandse sociale wanorde hem stof tot schrijven te over biedt. Door een directere, bijna
journalistieke benadering van de onderwerpen in z'n songs wordt Phil Ochs op grote schaal
geboycot door de media. Hij ontleent z'n betekenis voor de Amerikaanse protestbeweging in de
jaren zestig aan de vele op de juiste plaats en tijd geplande optredens en aan z'n platen All The
News That'S Fit To Sing, I Ain'T Marchin' Anymore en Phil Ochs In Concert, die een afspiegeling
zijn van het verzet van een gedeelte van de nieuwe generatie in de Verenigde Staten tegen het
overheidsbeleid. Ochs treedt ermee in de voetsporen van Woody Guthrie, een muzikale
verzetsheld uit het Amerika van tijdens de Grote Depressie. Joan Baez maakt één van zijn
nummers, 'There But For Fortune', over de hele wereld populair, maar het effect in kleinere kring
van songs als 'I Ain't Marchin' Anymore' is misschien nog wel groter geweest. In deze periode
ontstaat er tussen de gezworen kameraden Ochs en Dylan een bijna definitieve verkoeling. Ochs
verdrinkt in de tweede helft van de jaren zestig bijna in de Amerikaanse underground: z'n in alle
opzichten romantischer getint materiaal vindt weinig weerklank bij de hippiegeneratie. Hoewel
Pleasures Of The Harbor en Tape From California in verhouding tot andere succesvollere auteurs
genoeg kwaliteit bevat, is het effect van beide platen gering. Ochs' gevoel voor zwartgallige humor
krijgt gestalte in inhoud en albumtitel van Rehearsals For Retirement: de hoes toont een
grafsteen, waarop: Phil Ochs (American) - Born: El Paso, Texas, '40; Died: Chicago, Illinois, '68. Er
ontstaat enige tijd later ook onenigheid met z'n platenmaatschappij A&M over het
uitbrengen van Gunfight At Carnegie Hall, een omstreden live-elpee. Ochs raakt steeds meer
verbitterd door het gebrek aan erkenning. Het noopt hem tot Phil Ochs' Greatest Hits, een
subliem concept met louter nieuw materiaal. Op de hoes: Ochs in een gouden pak à la Presley, en
achterop een serie gouden platen met de slogan '50 Phil Ochs fans can't be wrong'. Ochs brengt
een groot gedeelte van de jaren zeventig buiten de Verenigde Staten door. In Engeland schrijft hij
een tijdje voor het Time Out-magazine en in '73 wordt hij tijdens een verblijf in Afrika het
slachtoffer van een aanslag, als gevolg waarvan zijn stembanden blijvend zijn beschadigd. Terug in
de Verenigde Staten verzoent hij zich met Dylan, maakt zelfs nog het singletje 'Here's To The
State Of Richard Nixon', naar aanleiding van de Watergate-affaire, maar is artistiek toch te zeer aan
lager wal geraakt om ooit nog uitzicht te krijgen op een opleving. Z'n laatste optreden is samen
met Dylan tijdens een benefietconcert voor de slachtoffers van de Chileense militaire Junta. Op 8
april '76 pleegt Phil Ochs zelfmoord.

Bron: OOR Popencyclopedie