Alle artikelen van New York Dolls

"Legendarische Newyorkse glamrockband uit de eerste
helft van de jaren zeventig, die met zijn slordige, agressieve rock & roll weinig
commercieel succes oogst, maar als prototypische punkgroep een uiterst invloedrijke plaats
inneemt in de popgeschiedenis. The Dolls, zoals ze binnen New York City genoemd worden,
starten in januari '72 in de opstelling Johansen, Thunders, Kane, gitarist Rick Rivets en drummer
Billy Murcia (evenals Thunders ex-Actress); met hun sterk door The Rolling Stones, The Velvet
Underground, The Stooges en Mc5 geïnspireerde muziek, hun spectaculaire, nichterige glitter-
uiterlijk en dito podiumshow bouwen ze al snel een flitsende reputatie op in het Newyorkse
clubcircuit en met name als huisorkest van het decadente Mercer Arts Centre (waar terzelfdertijd
acts als Wayne County, The Sparks en Kiss furore beginnen te maken). Met Sylvain (ex-Actress) in
de plaats van Rivets, die zijn eigen groep The Brats begint, maken The Dolls op uitnodiging van The
Faces in november '72 een eerste Engelse tournee, waarbij Murcia aan een overdosis alcohol en
pillen komt te overlijden; zijn taak wordt bij terugkeer in New York overgenomen door Nolan. In
augustus '73 verschijnt de door Todd Rundgren geproduceerde debuutplaat New York Dolls, die
vooral bij fans en critici veel indruk maakt maar verder voor geen meter verkoopt. Hetzelfde lot is
weggelegd voor het onder leiding van George 'Shadow' Morton tot stand gekomen Too Much Too
Soon, dat aldus een zeer toepasselijke titel blijkt te dragen. Na begin '75 voor korte tijd
gemanaged te zijn door het latere Sex Pistols-brein Malcolm McLaren en op diens instigatie een
imago-verandering te hebben ondergaan waarbij rode leren pakken en een communistische
podiumvlag het tot een nulpunt gedaalde enthousiasme niet kunnen verhullen, zoals blijkt uit de
postume live-registratie Red Patent Leather, bloeden The Dolls min of meer dood. Thunders en
Nolan vertrekken in april '75 om samen met o.a. Richard Hell de punkband The Heartbreakers op
te zetten, drankorgel Kane vormt niet veel later zijn eigen Killer Kane Band en Johansen en Sylvain
rekken de zaak nog tot januari '77, met hulp van een wisselende line-up waaronder gitarist en
latere W.A.S.P.-zanger Blackie Lawless, alsook bassist Peter Jordan, die eerder al regelmatig invalt
voor Kane en ook te horen is op Red Patent Leather. Tot slot vallen The New York Dolls roemloos
uiteen. Sylvain gaat zich wijden aan zijn hobbyproject The Criminals en maakt daarna twee niet
onverdienstelijke soloplaten, die echter weinig bekendheid genieten. Meer gestalte krijgt de
solocarrière van David Johansen. Begeleid door o.a. Aerosmith-gitarist Joe Perry maakt hij David
Johansen, waarop een aantal songs te vinden is die afkomstig zijn uit de nadagen van The New
York Dolls. Ook opvolgers In Style en Here Comes The Night mogen er op zich best zijn, maar de
repertoire-keuze is telkens te inconsistent om Johansens naam bij een breder publiek bekend te
krijgen. Live It Up! doet dat evenmin, maar het live-materiaal bestaande uit covers en sterke eigen
stukken weet in ieder geval te overtuigen. In New York bouwt Johansen, die uiterlijk wel het een
en ander wegheeft van Mick Jagger, een grote live-reputatie op, die hij echter ook met het door
synthesizers en discobeat gedomineerde en deels zelf geproduceerde Sweet Revenge niet weet
te verzilveren. Vervolgens is het lange tijd stil rond Johansen. Pas eind '87 laat hij weer wat van
zich horen, en dan nog wel als Buster Poindexter, een pseudoniem waaronder hij dan al drie jaar
lang blijkt op te treden in Newyorkse nachtclubs. De hoes van Buster Poindexter toont een keurig
in het pak zittende Sinatra-cloon, terwijl de samen met de veelkoppige Banshees Of Blue ten
gehore gebrachte muziek verwijst naar big bands, latin en entertainment van voor de intrede van
de rock & roll. Het grotendeels uit standards bestaande resultaat is humorvol maar
nauwelijks sensationeel te noemen, al levert het in de vorm van de swingende salsa-pastiche Hot
Hot Hot twee jaar later wel een exclusieve Nederlandse hit op, reden waarom de
platenmaatschappij er wel brood in ziet Buster Poindexter en de dan juist verschenen,
gelijkluidende opvolger ""Buster Goes Berserk"" speciaal voor de Nederlandse markt te compileren
tot Hot Hot Hot.

Bron: OOR Popencyclopedie"