Alle artikelen van Joe Cocker

Op 22 december 2014 is Joe Cocker overleden. Jarenlang was hij internationaal bekend als blues- en rockzanger. Joe Cocker werd op 20 mei 1944 geboren in Sheffield (Engeland). In 1969 brak hij door met zijn cover van het Beatles-nummer With a little Help From My Friends. In datzelfde jaar trad hij ook op op Woodstock. Andere hits van Joe Cocker zijn You Are So Beautiful, Cry Me a River, Unchain my Heart en Have a Little Faith. Up Where We Belong, een duet met met Jennifer Warnes, kreeg extra bekendheid als muziek uit de met een Oscar beloonde film An Officer and a Gentleman en leverde Joe Cocker een Grammy op. Vanaf eind jaren 80 wist Joe Cocker geen grote hits meer te scoren. Wel trad hij nog voortdurend op. Joe Cocker is 70 jaar geworden.

Rauwgehuigde Brit met een decennia omspannende reputatie als een der beste blanke r&b-zangers. Cocker wordt geboren in Sheffield,waar hij na een opleiding aan de Centrale Technische School een baantje als gasfitter aanneemt en zich in zijn vrije tijd bezighoudt met het maken van muziek, eerst nog als drummer. In '64 maakt hij zijn debuutsingle met de groep Vance Arnold and The Avengers: de Beatles-cover I'll Cry Instead. Er volgen nog een paar singles, maar de groep wordt na enige tijd bij gebrek aan succes weer ontbonden. Rond '67 neemt Cocker met vriend en pianist Chris Stainton een demotape op, waarover Procol Harum-producer Denny Cordell dusdanig enthousiast is dat hij een platensessie voor Cocker organiseert. Het eerste resultaat daarvan is het door Stainton geschreven Marjorine, dat de Engelse Top 50 haalt.

De échte doorbraak komt echter in de herfst van '68 met een bloedstollende versie van het Beatles-nummer With A Little Help From My Friends, dat een grote Europese hit wordt. Via diverse tv-optredens (ook in Nederland) maakt het publiek kennis met Cockers nogal onalledaagse bühnepresentatie, waarbij hij een wat ongecontroleerde podiumgang koppelt aan spastische arm- en handbewegingen. In '69 verschijnt With A Little Help From My Friends, een prachtige plaat waarop Cocker wordt begeleid door een aantal prominente Engelse muzikanten, onder wie Steve Winwood en Jimmy Page. Datzelfde jaar nog maakt hij met zijn begeleidingsgroep The Grease Band (Chris Stainton, gitarist Henry McCullough, bassist Alan Spenner en drummer Bruce Rowlands) een zeer succesvolle Amerikaanse tournee, inclusief zijn openingsoptreden op het Woodstock-festival. In Los Angeles ontmoet hij pianist Leon Russell, die meehelpt aan de productie van Joe Cocker!, de hit Delta Lady voor hem schrijft en hem een jaar later het monsterproject Mad Dogs And Englishmen binnenpraat: een grote Amerikaanse tournee met een bont gezelschap van muzikanten en hun aanhang. De op Mad Dogs And Englishmen vastgelegde en tevens verfilmde toer levert naast veel goede muziek vooral veel geld op, behalve voor Cocker zelf, die volgens de verhalen met zo'n 800 dollar naar huis gaat. Geknakt keert Joe terug naar zijn ouderlijk huis om anderhalf jaar niets van zich te laten horen.

Begin '72 vormt hij weer een band met Stainton en toert daarmee door de Verenigde Staten en Australië. Eind dat jaar verschijnt Something To Say, dat de Amerikaanse Top 30 haalt. Vervolgens stokt de samenwerking met Stainton, die vergeefs probeert om zijn nieuwe band Tundra van de grond te krijgen, en vindt Cocker een nieuwe partner in trombonist Jim Price, met wie hij zomer '74 terugkeert op de Amerikaanse podia. Price produceert I Can Stand A Little Rain en Jamaica Say You Will, die hij buiten Joe's medeweten volstopt met allerlei orkestrale arrangementen. Desondanks is I Can Stand A Little Rain een zeer goede plaat, waarop Joe bewijst ook in het rustige genre een vocaal meester te zijn. Na het veel minder goede Jamaica Say You Will stopt hij de samenwerking met Price. In '76 verschijnt Stingray, waarvoor Cocker en zijn begeleidingsgroep (waarin uitstekende muzikanten als gitarist Cornell Dupree en pianist Richard Tee) de muziek vrijwel in één 'take' op de plaat hebben gezet, met uitstekend resultaat. Toch loopt Cockers populariteit steeds meer terug (in de Verenigde Staten reikt Stingray nog maar tot de zeventigste plaats) en zijn de berichten over zijn gezondheid ook steeds minder opwekkend. Het door Allen Toussaint geproduceerde Luxury You Can Afford wordt met gemengde reacties ontvangen en verkoopt slecht.

In '79 moet Cocker wegens een enorme belastingschuld onderduiken en er wordt een tijdlang niets van hem vernomen. Totdat Island-baas Chris Blackwell hem in staat stelt via het met reggae-ritmetandem Sly & Robbie opgenomen Sheffield Steel een zowel artistiek als commercieel geslaagde comeback te maken. Vanaf dan gaat het Cocker weer redelijk voor de wind. Voor zijn succesvolle duet met Jennifer Warnes (Up Where We Belong - de themasong van de film An Officer And A Gentleman) ontvangt hij datzelfde jaar een Grammy Award. Het door Stewart Levine geproduceerde Civilized Man wordt weliswaar door Blackwell afgewezen maar verschijnt, voor de helft opnieuw gemaakt en geproduceerd door Gary Katz, alsnog bij Capitol. Cocker treedt dan meer op dan ooit, hoewel Cocker niet bovenmatig enthousiast wordt binnengehaald. De door Charlie Midnight en Dan Hartman geproduceerde Unchain My Heart en One Night Of Sin staan echter weer vol met ouderwetse Cocker-power in een modern jasje.

In '88 staat hij met een splinternieuwe groep in een uitverkocht Ahoy' en op Pinkpop. Dat Cocker op het podium beter dan ooit op dreef is bewijst Live, dat tevens een aardige dwarsdoorsnee van zijn carrière biedt. Het met behulp van o.a. Jeff Lynne en Danny Kortchmar gemaakte Night Calls is daarna Cockers meest afwisselende en sterkste studioplaat sinds tijden. Voor het vervolg gaat hij een samenwerking aan met producer Rick Rubin, maar de opnamen worden door Capitol te rauw bevonden. In plaats daarvan bezorgt producer Chris Lord-Alge hem op Have A Little Faith een vlekkeloos FM-radio geluid, dat hem ook inderdaad het nodige hitsucces oplevert. Inmiddels hebben Cocker en zijn vrouw Pam een lapje grond gekocht in Colorado, waar ze de meeste tijd doorbrengen op hun Mad Dog Ranch.
In augustus '94 herhaalt zich een stukje geschiedenis wanneer Cocker de officiële openingsset van het tweede Woodstock-festival verzorgt. In '97 verschijnt het door Don Was geproduceerde en in vijf dagen opgenomen Organic met nieuwe, deels unplugged-versies van oudere Cocker-classics, alsmede nieuwe covers van werk van onder meer Van Morrison, Bob Dylan en Stevie Wonder. In het kielzog van dit album geeft Cocker een verassend intiem concert in Paradiso, dat live door Radio 3 wordt uitgezonden. Vervolgens staat hij vijf avonden achter elkaar in Ahoy', in het kader van de Heineken Night Of The Proms. Het duo Chris Lord-Alge/Roger Davies tekent wederom voor de productie van Across From Midnight, dat dus weer vol staat met commercieel verantwoorde Aor. De compilaties 20 Years, The Best Of en Greatest Hits bieden geen van drieën een representatief overzicht van Cockers carrière. Terwijl met Heart & Soul de Aor succesformule sleetse plekken gaat vertonen.

Bron:
OOR Popencyclopedie