Alle artikelen van Jan Hammer

Geboren in Praag, Tsjechoslowakije; is een virtuoos
toetsenman met een uitgesproken lyrische stijl. Hammer komt uit een muzikale familie en krijgt
vanaf zijn vierde pianoles. Later volgt hij aan het conservatorium cursussen in harmonieleer,
contrapunt en muziekgeschiedenis. Tijdens zijn middelbare-schoolperiode speelt hij in het Junior
Trio, waarin Miroslav Vitous en zijn broer spelen. In '66 wint hij via een talentenjacht met Vitous
een studiebeurs voor de Berklee School of Music te Boston, maar hij moet eerst zijn
conservatoriumstudie afmaken. In die tijd speelt hij vaak in München en maakt hij opnamen, die
op Make Love zijn uitgekomen. Als de Russen in '68 Tsjechoslowakije binnenvallen, vertrekt
Hammer naar de Verenigde Staten om in Boston te studeren. Vanaf '70 speelt hij o.a. in het trio
van Sarah Vaughan met Jeremy Steig en Elvin Jones. In de zomer van '71 voegt hij zich bij het
Mahavishnu Orchestra en in deze groep zal hij pas zijn karakteristieke synthesizerspel, dat door
een vernuftig gebruik van elektronische glissando's soms niet van een elektrische gitaar te
onderscheiden is, ontwikkelen. Hammer componeert voor het Mo Sister Andrea, en drumt niet
onverdienstelijk op Love Devotion Surrender van Carlos Santana en John McLaughlin. Hierna maakt
hij met ex Mahavishnu- en ex Flock-violist Jerry Goodman Like Children. In '75 maakt hij The First
Seven Days, dat een uitstekend voorbeeld is van Hammers talenten als toetsenman en componist.
Oh Yeah is met zijn eigen groep opgenomen, die bestaat uit Tony Smith (drums), Fernando
Saunders (basgitaar) en ex Mahavishnu-violist Steve Kindler. Jeff Beck With The Jan Hammer
Group Live is een live-elpee samen met Jeff Beck. Met Melodies kiest Hammer definitief voor de
rock, omdat volgens hem de jazz-rock op een dood spoor zit. Vocalen worden daarna belangrijker
en zijn soli minder complex. Na Melodies valt zijn groep uit elkaar en Saunders en Smith
vertrekken naar aartsrivaal McLaughlin. Ze doen nog wel gedeeltelijk mee op Black Sheep, maar
Hammer doet hierop veel zelf. Inmiddels is hij een nieuwe formatie aan het oprichten waarin o.a.
ex Back Door-bassist Colin Hodgkinson zal zitten. Met deze nieuwe band maakt hij Hammer, één
van zijn mindere platen, die dan ook niets doet. Hij doekt in '80 zijn groep op en gaat vervolgens
met Neal Schon werken, omdat hij denkt als duo succesvoller te kunnen zijn. Hij maakt Untold
Passion en Here To Stay met Schon; ze verkopen inderdaad beter dan zijn solo-elpees, maar vallen
artistiek toch enigszins tegen. De hardrock van Schon en de melodische jazz-rock van Hammer
zouden een uitstekende combinatie kunnen vormen. Op beide platen staat echter vrij
voorspelbare heavy muziek, met niet zulke denderende vocalen van Schon. Het leven neemt een
voor zijn populariteit bij het grote publiek gunstige wending als Hammer op een party Michael
Mann tegen het lijf loopt. Deze is executive producer van de dan op stapel staande politieserie
Miami Vice en zoekt iemand die de afleveringen muzikaal in kan kleuren. Hammer neemt het
aanbod aan en zal drie seizoenen lang iedere week drie dagen in zijn eigen studio doorbrengen om
de twintig minuten van hem verlangde muziek te produceren. Miami Vice wordt, mede dank zij de
stevige dosis pop- en rock-hits die in de soundtrack verwerkt zijn, een grote klapper in de
Verenigde Staten en iets later ook in Europa. Hammers Miami Vice Theme wordt in Europa een hit,
Crockett's Theme (op initiatief van Mca Nederland op single uitgebracht), na het in ons land tot
nummer één geschopt te hebben, eveneens. Hier en daar produceert Hammer nog wel eens een
elpee gedurende deze tijd, maar naar eigen zeggen blijft de jazz trekken en in '87 besluit hij te
stoppen met Miami Vice. In de herfst van dat jaar verschijnt Escape From Television, waarop naast
de Miami Vice-hits een aantal nieuwe stukken.

Bron: OOR Popencyclopedie