Alle artikelen van Hawkwind

Samen met gitarist Mick Slattery en saxofonist Nik Turner
richt gitarist Dave Brock eind '69 een undergroundformatie op onder de naam Group X. Via
Hawkwind Zoo wordt het Hawkwind en na diverse bezettingswisselingen bestaat de groep op
Hawkwind uit Brock, Turner, Huw Lloyd Langton (gitaar), John Harrison (bas), Terry Ollis (drums) en
Dick Mick Davies, alias Dik Mik (elektronika). Het is een line-up die niet lang standhoudt;
gedurende het hele bestaan van de groep zullen muzikanten in en uit blijven lopen, met als enige
jarenlange constante Dave Brock. Net zo constant is de aard van de muziek: zwaar, duister en
breed uitgesponnen, veelal gebaseerd op sterke, monotone ritmes en gedomineerd door
synthesizers, audio-generatoren en effectapparatuur. Intensief druggebruik en science fiction-
achtige teksten completeren het beeld van Hawkwind als een space-relikwie van de
psychedelische jaren zestig, waarmee de groep al snel een devote aanhang weet op te bouwen.
De optredens van Hawkwind zijn ware 'happenings', sterk gevisualiseerd, waarbij de in juni '71
tot de groep toetredende striptease-danseres Stacia jarenlang een voorname rol vervult. In '72
bereikt de single Silver Machine onverwacht de Engelse Top 3, hetgeen de groep in staat stelt een
mammoet-tournee in het kader van haar Space Ritual-project te financieren. Het live-dubbelalbum
Space Ritual vormt daarvan een integrale weergave en markeert een uiterst succesvolle periode
voor Hawkwind, in welks gelederen zich dan ook zanger/dichter/schrijver Robert Calvert bevindt.
De eerste tekenen van verval beginnen zich te vertonen in de periode tussen de geboycotte single
Urban Guerilla en Hall Of The Mountain Grill, wanneer eerst Calvert en daarna oudgediende Del
Dettmar (synthesizer) vertrekt. Medio '75 volgt een van de meest gezichtsbepalende
groepsleden, bassist Ian 'Lemmy' Kilminster; hij formeert Motörhead, genoemd naar een door
hem geschreven Hawkwind-nummer. Dettmar en Kilminster worden adequaat vervangen door
Simon House (ex-Third Ear Band) en Paul Rudolph (ex-Pink Fairies), maar als in augustus '75 ook
Stacia de groep verlaat, verkeert Hawkwinds populariteit op een absoluut dieptepunt. Ook
Calverts terugkeer, in februari '77, brengt het succes niet weerom en in april '78 heft Brock de
band, dan naast hem en Calvert bestaande uit toetsenman Paul Holes, bassist Adrian Shaw en
drummer Simon King, op om in juni met Calvert, King, bassist Harvey Bainbridge en ex Pilot-
toetsenist Steve Swindells de Hawklords te formeren. Het verwachte Airplane/Starship-effect
blijft echter uit en medio '79 wordt de naam Hawkwind weer aangenomen. Na een
onoverzichtelijk geschuif met groepsleden, onder wie synthesizerspeler Tim Blake (ex-Gong) en
zelfs drummer Ginger Baker (o.a. ex-Cream), te horen op Levitation, stabiliseert de line-up zich
uiteindelijk rond Brock, Bainbridge, ex Hawklords-drummer Martin Griffin en de na een
afwezigheid van meer dan tien jaar teruggekeerde Lloyd Langton. In die bezetting wordt de groep
door de psychedelica- en heavy-metal-revival in het begin van de jaren tachtig plotseling weer vrij
populair en haalt het zomer '82 heruitgebrachte Silver Machine zelfs opnieuw een hitnotering. In
'83 zien we voor het eerst sinds zes jaar ook Turner weer terug; hij viert zijn rentree op Zones, een
album dat voor de helft uit verzameld oud werk en voor de rest uit nieuw materiaal bestaat. Eind
juli '84 geeft de groep onder zijn bezielende leiding twee geslaagde concerten in Amsterdam. De
chaotische personeelssituatie binnen Hawkwind strekt zich ook uit over de talloze afsplitsingen van
de groep, waardoor veel van de na 25 Years On genoemde elpees min of meer als Hawkwind-
platen aangemerkt kunnen worden. Moorcock New World'S Fair is iemand die zich lange tijd als
tekstschrijver en componist van Hawkwind heeft gemanifesteerd. Regelmatig te gast op concerten
van de groep is hij ook te horen op Warrior On The Edge Of Time. Once Upon A Time en Twice
Upon A Time bevatten opnamen van vrijwel alle leden van de Hawkwind-familie, inclusief
Hawkwind zelf die nog uitgebreid te horen is op de tijdens zijn creatieve hoogtepunt opgenomen
live-compilaties Greasy Truckers Party (United Artists '72) en Glastonbury Fayre (Revelation '72).
Hawkwind is in '75 opnieuw uitgebracht als Hurry On Sundown.

Bron: OOR
Popencyclopedie