Alle artikelen van Coil

Toonaangevende Britse experimentelen onder leiding van
Peter Christopherson (ex-Throbbing Gristle, ex-Psychic Tv) en Geff Rushton (eveneens ex-Psychic
Tv), die begin '84 uit onvrede met de door Psychic TV-direkteur Genesis P-Orridge gevolgde (pop-
)koers alle banden met deze multi-media-groep verbreken. De naam Coil duikt echter al eerder
op, in de herfst van '82, en is dan nog het project van één persoon: John Balance, het alter ego van
Rushton. Christopherson voegt zich later bij de 'groep'. Hoewel het tweetal wel al heel snel op
diverse compilatie-produkten te horen is, duurt het nog tot begin '84 alvorens Coil met de 12 inch
How To Destroy Angels haar eerste eigen plaat uitbrengt: een 17 minuten durende atmosferische
soundtrack met de direct aan de (homo)seksuele geaardheid van Balance en Christopherson
refererende subtitel Music For The Accumulation Of Male Sexual Energy. Een jaar later verschijnt
het debuutalbum Scatology, dat geproduceerd is door de van de Foetus-projecten bekende Jim
Thirlwell alias Clint Ruin. De plaat heeft een emotionele output die nog het best te vergelijken valt
met de verzengende uitwerking van een vlammenwerper. Apocalyptische waanzin gekoppeld aan
majestueuze grootsheid, 'sfeervolle' klankschilderingen zowel als verpletterende 'art'disco.
Hoewel de hoes verwijzingen bevat naar het literaire werk van o.a. Salvador Dali, Nietzsche,
Lautreamont en Charles Manson is de muzikale aanpak niet van humor gespeend. En dat geldt
helemaal voor Horse Rotorvator, die in zijn totaliteit meer divers is dan Scatology. Coil is dan
inmiddels uitgebreid met multi-instrumentalist Stephen Thrower. Horse Rotorvator kent net als
Scatology de door de Fairlight-computer gedomineerde orkestrale geluidsstormen maar er wordt
ook veelvuldig gebruik gemaakt van een akoestische instrumentatie waarin op smaakvolle wijze
invloeden uit jazz, folk en barok zijn verwerkt. Overigens is Christophersons belangrijkste
bezigheid het maken van promo-video's voor (andere) popgroepen. De clip die hij voor Coils eigen
single Tainted Love maakt wordt om het zogenaamde controversiële karakter geboycot. Met de
opbrengst van Tainted Love steunt Coil The Terence Higgins Trust, een organisatie die zich
bezighoudt met de opvang van mensen die aan Aids lijden. De dood ten gevolge van Aids vormt in
eerste instantie het uitgangspunt voor de totstandkoming van de langverwachte opvolger van
Horse Rotorvator, die dan ook The Dark Age Of Love moet gaan heten. Zover komt het echter niet.
Onder invloed van regelmatige bezoeken aan house-parties en de aldaar gebruikte
stimuleringstechnieken slaat Coil zowel muzikaal als thematisch een totaal andere richting in.
Liefde, extase en hedonisme zijn de inspiratiebronnen waarmee Coil Love'S Secret Domain
fabriceert. De plaat omvat een grote diversiteit van met elkaar verweven, door elektronica
gedomineerde klankassociaties: house, collage-experimenten, flamenco, een ode aan de dichter
Lorca en een citaat uit de Roy Orbison-classic In Dreams; een surrealistische trip kortom, die eerder
een beroep doet op het onderbewustzijn dan op het verstand. Mede-reisgenoten op deze trance-
dancerit zijn onder andere Marc Almond, Annie Anxiety Bandez en drummer Charles Hayward,
evenals Coils parttime-metgezel Otto Avery. Dat Coil het dansvirus goed te pakken heeft blijkt wel
uit een vijftal remixes van het nummer The Snow, te vinden op de gelijknamige mini-elpee:
opzwepende, hypnotiserende house-dreunen, uitgedeeld door producer/mixer Jack Dangers van
Meat Beat Manifesto. Gold Is The Metal bevat restmateriaal en live-opnamen en op The
Unreleased Themes From Hellraiser staan de afgewezen soundtrack-bijdragen voor Clive Barkers
horrorfilm Hellraiser.

Bron: OOR Popencyclopedie