Alle artikelen van Boomtown Rats

De inspiratie voor het vormen van een band halen de
Ierse Boomtown Rats uit het zien, horen en beleven van r&b-groepen als Dr. Feelgood
en Eddie & The Hot Rods. Het feit dat ze alle zeven werkloos zijn, draagt daar alleen
maar aan bij. Eerst worden in '76 The Nitelife Thugs geboren, maar na het lezen van Woody
Guthries Bound For Glory verandert leider Bob Geldof (o.a. ex-popjournalist) de naam van de
groep in The Boomtown Rats. In tegenstelling tot hun meeste Engelse collega's in het punkcircuit
laten de Rats zich sterk inspireren door de oude r&b, van Stones tot Dr. Feelgood.
Boomtown Rats laat horen hoe zelfverzekerd de mix van Springsteen, Stones en punk van deze
groep overkomt en de plaat bezorgt hun een grote schare fans. Geldof loopt al snel de bijnaam
'modest' op (= bescheiden), waarschijnlijk dank zij de manier waarop hij er rond voor uitkomt
naast de 'complete involvement with rock 'n roll' er liefst steenrijk aan te willen worden.
Songtitels als Lookin' After No 1 en Me And Howard Hughes wijzen al in die richting. In '78
bewijzen Geldof en de zijnen meer te zijn dan arrogante mediamanipulatoren. A Tonic For The
Troops bevat opnieuw erg inventieve en energieke popsongs met nu eens grappige, dan weer
cynische teksten, waarmee de Rats tot blijvertjes van de nieuwe golf gebombardeerd lijken. In de
zomer van '79 scoren ze een wereldhit met het nummer I Don't Like Mondays en volgt een
superster-status voor Geldof. Maar de prijs is hoog en het succes niet eeuwig. The Fine Art Of
Surfacing laat een sterke teruggang zien in kwaliteit. De plaat gaat mank aan een overbedachte
opzet en Geldof dreigt in compositorisch opzicht dood te bloeden. Het reggae-niemendalletje
Banana Republic overbrugt de periode tussen The Fine Art Of Surfacing en Mondo Bongo, maar
ook deze laatste klinkt opgezwollen in al z'n nep-feestelijkheid en van de nummers beantwoordt
hoogstens een tweetal aan de vroegere kwaliteits- en intensiteitsnorm van Geldof c.s. Er gaan
twee jaar overheen voordat V Deep verschijnt. The Boomtown Rats hebben zich in de tussentijd
vooral op het Zuidoosten gericht, met tournees door de Aziatische landen. Daarnaast heeft Bob
Geldof een begin gemaakt met een filmcarrière door in de Pink Floyd-film The Wall de hoofdrol op
indrukwekkende wijze te vertolken. V Deep volgt ook op het vertrek van gitarist Gerry Cott en is
opnieuw, net als Mondo Bongo, een soort Rats-feestplaat te noemen, waarop het niveau van
vroeger niet meer wordt gehaald. Tijdens het Parkpopfestival in Den Haag in '82 treden de Rats
weer met verrassend veel succes in ons land op, maar verder blijft het stil rond Geldof c.s. Pas in
'84 verschijnt In The Long Grass, maar hoewel de Rats deze keer zelf achter de mengtafel hebben
plaatsgenomen, heeft de plaat weinig succes. Dit ondanks de breed uitwaaierende klanktapijten,
slimme intro's en het wat doortimmerder karakter van een en ander. Drag Me Down, de single,
wordt door het publiek te licht bevonden en daarmee lijkt de groep weinig overlevingskansen te
resten. Echter: de liefdadigheid brengt uitkomst. Teneinde geld voor hongerend Afrika (Ethiopië)
in te zamelen ziet Geldof eind '84 kans een groot aantal prominente Britse musici (onder wie David
Bowie, Sting, Simon Le Bon, Boy George, George Michael) bijeen te brengen voor een
plaatopname onder de groepsnaam Band Aid. De opbrengst van deze gezamenlijke activiteiten zal
worden overgemaakt aan het goede doel. De single Do They Know It's Christmas gaat in vele
miljoenen exemplaren over de toonbank en het lucratieve idee wordt snel overgenomen door
een keurkorps aan topartiesten uit de Verenigde Staten (Usa For Africa met het door Michael
Jackson en Lionel Richie geschreven We Are The World) en talloze andere landen. Toch riekt al
deze liefdadigheid naar commerciële bijbelangen, want Geldofs eigen bandje, dat op sterven na
dood was, leeft weer op in het kielzog van het Band Aid-wereldsucces. De optredens van de Rats
worden nogal eens besloten met het coveren van Do They Know It's Christmas, al of niet
aangevuld met een Band Aid-beroemdheid. Aldus houden The Boomtown Rats zichzelf overeind
en treden zij zelfs weer voor uitverkochte zalen op.

In juli '85 organiseert Geldof in het
kader van het Band Aid-initiatief een spectaculaire miljoenenshow onder de naam Live Aid. Het
betreft twee superconcerten die gelijktijdig in Londen en Philadelphia plaatsvinden, 'waaraan
wordt deelgenomen door zo'n beetje alle top-attracties van dat moment, aangevuld met enkele
speciaal voor de gelegenheid gehouden reünies. In Londen treden onder meer op: The Who,
David Bowie, U2, Elton John, Queen, Paul McCartney, Status Quo en Dire Straits; in Philadelphia
kan men zich vergapen aan onder anderen Mick Jagger, The Cars, The Thompson Twins, Bryan
Adams, Eric Clapton, Duran Duran, Simple Minds, Neil Young en Bob Dylan. De manifestaties
worden via zeven communicatiesatellieten uitgezonden in 140 landen en leveren totaal
honderden miljoenen guldens op. Inmiddels zet Bob Geldof zijn filmcarrière door en speelt rollen
in de films Number One en The Fantastic.

Bron: OOR Popencyclopedie