Alle artikelen van Anthrax

Newyorkse band die als een der grondleggers van de
speedmetal gezien kan worden, maar die zich zo ontwikkelt dat ze niet aan één stijl vastzit.
Opgericht door Ian in '81 vanuit een liefde voor hardcorepunk en heavy metal. In mei '83 bestaat
de bezetting uit Ian, Spitz, Benante, zanger Neil Turbin en bassist Dan Lilker, waarmee Anthrax
voorprogramma's doet van Manowar en Metallica en waarmee de eerste single, Soldiers Of
Metal, wordt opgenomen. Vlak voor de release van Fistful Of Metal wordt Lilker vervangen door
Benantes neef, gitaarroadie Bello. In '84 stapt ook Turbin op. Via producer Carl Canedy komt men
in contact met Joey Belladonna, die tot dan toe voornamelijk in coverbands zingt en middels een
aantal live-shows wordt klaargestoomd voor de opnames van Spreading The Disease. De
combinatie van aanstekelijke zangmelodieën, ritmische, keihard geproduceerde gitaarpartijen en
een razendsnelle dubbele bassdrumbeat verzekeren Anthrax van een wereldwijde doorbraak.
Optredens lopen over van de energie en het feit dat Anthrax Sex Pistols- en Black Sabbath-
nummers covert zorgt voor een sterk in de breedte groeiende aanhang. Among The Living,
waarvan het titelnummer is geïnspireerd op een verhaal van Stephen King, valt zowel
compositorisch als productioneel (Eddie Kramer) nogal tegen. Het succes van het rapnummer I'm
The Man (oorspronkelijk een b-kantje) resulteert in een gelijknamige mini-LP en vanaf dat
moment is Anthrax de clubs ontgroeid. Toeren lijkt belangrijker dan platen maken, getuige de
verhouding één plaat/twee tournees. Na de release van State Of Euphoria, geproduceerd door
Mark Dodson, staat Anthrax in '88 als onderdeel van het rondreizende Monsters Of Rock-
spektakel voor haar grootste publiek ooit. Het korte tussendoortje Penikufesin, dat vooral covers
bevat, verschijnt alleen in Europa. Persistence Of Time, met als single een geslaagde cover van Joe
Jacksons Got The Time, is Anthrax' sterkste album tot dan toe. De teksten hebben aan diepgang
gewonnen en in de beheersing van de ingewikkelde maar aanstekelijke arrangementen toont
Anthrax zich een meester. Tijdens een volgend bezoek aan Nederland (als voorprogramma van
Iron Maiden) treedt Anthrax bij wijze van hoofdprijs in een door maatschappij en
platenwinkelketen uitgeschreven prijsvraag op in een garagebox in Hoofddorp. The Sound Of
White Noise is een amusante verzameling b-kantjes en covers, waaronder Public Enemy's Bring
The Noise, met medewerking van Chuck D. zelf en ook terug te vinden op het Public Enemy-album
Apocalypse 91... The Enemy Strikes Black. In de winter van '91/'92 toeren Anthrax &
Public Enemy zelfs gezamenlijk de wereld rond, waarbij in januari de Zwolse IJsselhal met succes
wordt aangedaan. Vervolgens breekt een moeilijke zakelijke periode aan voor de groep, maar ze
komt gelouterd uit de strijd. Voor haar nieuwe platenlabel Elektra neemt ze het sterke The Sound
Of White Noise op met producer David Jerden en met nieuwe zanger John Bush (ex-Armored
Saint). Hij doet de fans Belladonna snel vergeten, getuige de ontvangst die Anthrax ten deel valt
tijdens het Dynamo Open Air Festival in '93. Anthrax' voormalige label, Island, brengt niet veel
later oude live-opnames uit Live; The Island Years. Aan gelegenheidsprojecten en afsplitsingen
geen gebrek bij Anthrax. In de na de opnamen van Spreading The Disease overgebleven studiotijd
maken Ian, Benante, Lilker en roadie Billy Milano als S.O.D. (Stormtroopers Of Death) Speak English
Or Die, een hardcoreplaat met nummers die soms niet langer dan twee seconden duren. Een
kortstondig (de reünie uit '92 niet meegeteld) maar succesvol project, dat tevens de start van
Milano's wisselvallige carrière met zijn eigen M.O.D. (Method Of Destruction) betekent. Lilker
houdt zich na Anthrax en S.O.D. bezig met Nuclear Assault, dat eind '86 debuteert met het sterke
en keiharde thrashmetal-album Game Over. Er volgt nog een handvol 'no nonsense'-platen die
tekstueel staan voor vrijheid, gelijkheid en broederschap, maar als Lilker het idee heeft weinig
meer aan Nuclear Assaults statements te kunnen toevoegen, stapt hij op en weet hij zijn grenzen
en die van de popmuziek wederom te verleggen met de progressieve deathmetal-formatie Brutal
Truth, waarvan vooral Extreme Conditions Demand Extreme Responses juichend wordt
ontvangen.

Bron: OOR Popencyclopedie