Zorro

Toen ik het boek in de winkel zag liggen, dacht ik: nee, vast weer zo'n zoetsappig verhaal... Maar ik heb het toch gekocht, en was daar na het lezen ervan ook zeer blij mee: het is een boek die alle clichés die een boek kan hebben bevat, maar daar mag je niet op afkaatsen: Isabel Allende toont hier hoe je met enkel clichés toch een prachtig, haast betoverend boek kunt schrijven. Ik hou van haar klassieke, maar tegelijk zeer vlotte manier van schrijven, dat is eens iets anders dan ofwel de haast té hedendaagse manier van schijven van veel jeugd- en volwassenenromans, ofwel de ouderwetse, stroeve schrijfwijze van veel schrijvers van vroegere generaties. Het boek is zeker en vast een aanrader, en je kan pas weten hoe mooi het is eens je het zelf gelezen hebt.

Dit boek was een beetje een tegenvaller. Er zaten wel leuke gevechten in, die je zou verwachten bij een Zorro-boek, maar toch vond ik bepaalde dingen erg jammer. Zo kwam er bijvoorbeeld een sekte in voor, waar Zorro ook lid van was. Het maakte het ongeloofwaardige verhaal van Zorro een beetje zwak. Het liefste had ik een boek gezien waarin er gewoon een mooi happy end kwam, meer in de trant van de films. Dit boek volgde niet de algemene formule van de films, en dat is erg dapper van de schrijfster, maar helemaal geslaagd vond ik het persoonlijk niet. Daarvoor waren er teveel dingen in gepropt, en bijgehaald, zoals magie en seks.