Ready Player One A Novel

Gekocht omdat het zo'n populair en geprezen boek is, maar ik vond het een zeer teleurstellend en zelfs slecht boek. De pagina's zijn volgestampt met referenties naar films en games uit de jaren 80, maar het heeft geen substantie en het maakt het boek of de wereld niet geloofwaardiger. Het is een nostalgietrip zonder diepgang. Voorbeeld: de hoofdpersoon rijdt op een gegeven moment rond in een vliegende DeLorean, uitgerust met een flux capacitor, een KITT AI-computer en rode Knight Rider scanner, en een oscillation overthruster uit Star Trek. Oja, en hij is volgeplakt met Ghostbusters-stickers. De auteur gebruikt een halve bladzijde om deze wagen te omschrijven, en daarna wordt de auto nooit meer gebruikt of genoemd. De werelden, zowel de dystopiaanse Aarde als het fictieve OASIS, klinken in eerste instantie interessant en veelbelovend maar de ene wordt nauwelijks omschreven en niet vaak genoeg benut en de ander is zo volgestampt met nerd-fantasieën dat het gewoon niet meer geloofwaardig genoeg klinkt om boeiend te zijn. De OASIS ziet er blijkbaar zo echt uit als de echte wereld, en de hele wereld maakt er gebruik van tot het punt dat mensen er zelfs naar school gaan. Tot zover is het nog geloofwaardig, maar de auteur blijft maar dingen verzinnen en toevoegen aan dit universum die 'cool' lijken, maar gewoon niet zouden werken in de realiteit. De OASIS is bijvoorbeeld niet alleen een sci-fi wereld waar mensen met lightsabers vechten en in ruimteschepen rondreizen. Er zijn ook werelden met realistischere wapens, zoals geweren en andere vuurwapens. Maar er zijn OOK werelden met een middeleeuwse setting, waar spelers gebruikmaken van zwaarden. Het boek wilt van alles wat. Het slechtste aan dit boek zijn misschien wel de personages. Hoofdpersoon Wade is de grootste Mary Sue aller tijden. Hij is een jongvolwassene maar heeft alle games uit de jaren 80 wel honderden keren uitgespeeld, alle series en films uit dat tijdperk heeft hij ook al duizenden keren gekeken waardoor hij een soort lopende 80s-encyclopedie is. Wade overkomt alle obstakels in zijn pad omdat hij bijvoorbeeld 'toevallig' maanden eerder iets heeft gekocht wat hem in dat specifieke scenario zou kunnen helpen, terwijl dit nooit in het boek is omschreven. Andere obstakels, zoals het moeten verbreken van een high-score in een game, overkomt Wade omdat hij dus al duizenden uren in die game heeft gestoken. Het boek bevat natuurlijk ook het mysterieuze meisje waar de hoofdpersoon hopeloos verliefd op wordt en begint te stalken online, wat echt tenenkrommend is om te lezen. Laat ik het niet hebben over de twee Japanse stereotypes, Daito en Shoto, die er uiteraard beide uitzien als samoerai, perfect Engels spreken maar wel iedereen met -san addresseren, zitten in seiza-stijl en het iedere 10 minuten hebben over het hebben van "eer". Tot slot is de schrijfstijl echt zeer kinderachtig en van laag niveau. Alles is "Ik deed dit. Ik deed dat. Vervolgens deed ik zo" en personages krijgen weinig persoonlijkheid omdat de auteur zich beperkt tot drie verschillende zinnen om iemand te omschrijven. Aeach's "cheshire grin" wordt ongeveer vier keer genoemd in het boek. Blijkbaar wordt het boek verfilmd door Steven Spielberg, en ik denk dat dit verhaal in filmvorm veel beter zou werken. Ik kan het boek echter niet aanraden, tenzij je graag een 80s-nostalgie-checklist vermomd als fanfic doorloopt en jezelf graag een schouderklopje geeft bij elke referentie die je snapt.

Ik kende dit boek van de vele malen dat het mij werd aangeraden door mede-geeks. Toen ik hoorde dat het boek verfilmd zou worden heb ik het direct aangeschaft. Op vakantie heb ik het verslonden. Wat een avontuur is dit boek! Voor mensen die zijn opgegroeid in of interesse hebben in de jaren '80 is dit echt heel leuk. De verwijzingen naar populaire cultuur en zeker de jaren 80 is echt heel gaaf. De moeite? Volmondig ja!

Het boek is origineel qua setting, maar de schrijfstijl en opbouw van het verhaal maakten het voor mij wat tegenvallend. Op een 'kinderachtige' manier geschreven en erg voorspelbaar. Hier had meer ingezeten.

Ready Player One biedt een meeslepend en spannend verhaal dat vlot kan worden gelezen. Het verhaal bevat een aantal verrassende wendingen, en biedt een uniek perspectief op een mogelijke toekomst.

Het is het jaar 2044 en de wereld zoals we die nu kennen is niet meer. Ruimte om te wonen is schaars en voedsel is bijna niet meer te krijgen. Om het kort te houden: het is geen pretje. Dat is waarom volwassenen en kinderen ervoor kiezen om een virtueel leven te leiden, om aan de harde realiteit te ontsnappen. Dit doen ze in de online game genaamd: OASIS. Miljarden mensen kunnen hier tegelijkertijd gebruik van maken en met elkaar communiceren. Tevens kunnen ze kopen wat ze willen en bouwen wat ze willen: het perfecte toevluchtsoord dus. OASIS is opgericht door de inmiddels overleden James Halliday. Kinderen heeft hij nooit gehad, maar om toch iets achter te laten op de wereld heeft hij dit online spel ontwikkeld waarin hij drie sleutels heeft verstopt. Om deze te kunnen vinden moeten honderden nerds zich door een labyrint van jaren ’80 quizzen wurmen om aanwijzingen te verzamelen. De prijs? Een kluis met de rest van Halliday’s erfenis. Oftewel: zo veel geld dat je niet alleen in één klap multimiljonair wordt maar ook de nieuwe eigenaar van OASIS… Ready Player One volgt übernerd en jaren ’80 fanaat Wade Watts. Een student die net zoals miljoenen andere nerds de drie sleutels wilt vinden. Het hele boek door lees je vanuit zijn perspectief. Je komt te weten over zijn manier van leven, wat redelijk angstaanjagend is omdat het wel eens realiteit kan worden. Mensen hebben geen fysiek contact meer, komen niet buiten en zijn alleen maar bezig met hun virtuele leven. Zo veel hoeft er niet meer te gebeuren voordat we zelf dat punt bereiken, toch? Ook al ben ik geboren in de jaren ’90 en snapte ik sommige referenties niet, toch heb ik ontzettend genoten van dit boek. Het is één groot avontuur, zeker voor de geeky boys and girls onder ons! Van sommige mensen hoor ik dat ze er te weinig verhaal in vinden zitten, dat het vooral gaat om het schetsen van de wereld en de game. Dit klopt ook wel, je krijgt veel nuttige uitleg en weinig conversaties voorgeschoteld maar dat is juist wat dit boek zo anders maakt dan andere Young Adults. Op de een of andere manier is het Ernest Cline gelukt om een spannend boek te schrijven, waar veel uitleg in voorkomt zonder dat het gaat vervelen. Mijn Goodreads vriendjes hadden weer eens 100% gelijk. Dit boek moet iedereen lezen. De eerste titel die ik noem (of gewoon keihard in het oor schreeuw) als iemand een recommendation wilt is Ready Player One. Vijf dikke sterren en een permanente #1 plek op mijn favorite shelve!

Ik heb eerst de film gezien en omdat ik die erg gaaf in elkaar vond zitten heb ik het boek gekocht. Ik had al gelezen dat deze twee media erg van elkaar afwijken en dat is ook zo. Als kind van de jaren '90 begrijp ik aardig wat referenties, maar mis ik er toch ook nog wel een hoop, zeker qua diepgang wat maakt dat het boek vooral in het begin nogal saai is. Pas rond pagina 60 komt het verhaal echt op gang. Tot die tijd krijg je vooral introductie, uitleg en een hele hoop referenties naar je hoofd geslingerd. Maar toen het verhaal eenmaal liep wilde ik het ook niet meer weg leggen. Helaas was het einde mij iets te zwak. Net iets meer real-life interactive had daar wel gemogen voor mijn gevoel. Ik moet zeggen dat ik de film toch wat leuker in elkaar vond zitten, maar het boek was vanaf pagina 60 ook best vermakelijk.