Les Regrets

Een goede film. Geen sprookje

Les Regrets is een nogal matige film die eigenlijk niet echt weet te boeien. Zou dat komen door de nogal onsympathiek en onverzorgd ogende Yvan Attal in zijn ook al onsympathieke rol van Matthieu? Of zijn er gewoon erg veel andere wel heel mooie films die hetzelfde thema hebben. Misschien wel allebei. Beetje neurotisch typje eigenlijk wel, die Matthieu. Maar ja, dat word je vanzelf wel als je je vrouw bedriegt met je plotseling opgedoken jeugdliefde Maya. Leuk om Valeria Bruni Tedeschi in deze rol te zien. Niet zo verleidelijk mooi als haar jongere zus Carla, maar op een andere manier toch weer wel mooier, want veel natuurlijker. Om Maya weer tegen het lijf te kunnen lopen is er eerst een intro'tje nodig waarin de moeder van Matthieu komt te overlijden; dat is de reden waarom hij naar z'n geboortedorp moet. Tjonge, wat ingenieus gevonden, zeg! En ja hoor, daar loopt ze dan. Zomaar direct al . Nounounou, wat een toeval? Na deze nogal knullige opstart van het verhaal kan het dan allemaal beginnnen met het nerveuze bedriegen van de wederzijdse partners. Dan verwacht je toch wel drama. Veel drama natuurlijk, want het hakt er in zoiets, toch? Maar nee hoor; het blijft allemaal nogal oppervlakkig, clichématig en gehaast, want het moet wel binnen 106 minuten allemaal verteld zijn. Brengt deze film dan misschien iets nieuws? Nee. Een boodschap dan? Ook niet. Gewoon een niemendalletje; niet onaardig maar verwacht er vooral niet te veel van. Dan kan het nog wel een redelijk aangenaam tijdverdrijf zijn als je van de Franse taal, cultuur en cinema houdt. Het open einde maakt wel wat goed, maar in het genre blijft het - alle jubelende recensies ten spijt - uiteindelijk toch steken op het niveau van een niet onaardig "tussendoortje" .