Jasper De Waal, Concertgebouw Chamber Orchestra - Haydn: Horn Concertos/Romance/Divertimento (SACD)

Elke zichzelf respecterende 18de-eeuwse prins vertrouwde op enorme, extravagant dure jachtpartijen met tientallen ruiters en honderden honden, hinnikende paarden, wilde uitbarstingen van geblaf, en bovenal oorverdovend geblaas op de hoorns, als een betrouwbaar statussymbool. Maar de hoorn was niet alleen een instrument voor buitenshuis; het was ook een geliefde bewoner van menige muziekkamer in een paleis. Het instrument was in de loop van de eeuw geëvolueerd van een primair attribuut van de jacht tot een volwaardig lid van het klassieke orkest. De stoptechniek werd wijdverbreid rond 1750: door de rechterhand binnen de bel te bewegen, kon de speler de pauzes in de natuurlijke toonladder van de hoorn opvullen, waardoor het mogelijk werd melodieën te spelen. Dit veranderde de brullende koperachtige klank van de jachthoorn in een wat versluierde, warmere klank die geassocieerd wordt met de Franse hoorn. (Kleppen werden pas in de 19e eeuw toegevoegd.)