I Robot

Mijn eerste kennismaking met dit album dateert uit 1982. Dat was toen nog een elpee en ik kan me herinneren dat ik uit angst voor een tik de naald bijna niet uit de plaat durfde te halen. En zo moet je hem ook beluisteren: in één keer. Onderweg raak je dan diep geroerd door nummers als Some Other Time en Don't Let It Show. Emotie genoeg ook in I Robot en The Voice. Day After Day klinkt erg Pink Floyd-achtig en doet denken aan Time van het album The Turn Of A Friendly Card. De bonustracks zijn niet indrukwekkend. Het hoesje biedt geen songteksten, maar wel de uitleg van de dramatische thematiek, ontleend aan het boek van Asimov: "The story of the rise of the machine and the decline of man .... and a warning that his brief dominance of this planet will probably end, because man tried to create robot in his own image." Een indringende boodschap dus. Kom daar nu nog maar eens om. Het album verscheen in het jaar van de punk en de disco-fever: 1977. Maar er was meer, zoals deze plaat weer eens bewijst. Nu in prachtig geremasterde CD-kwaliteit. Met Alan Parsons himself achter de knoppen natuurlijk.

I Robot bleek de enige Alan Parson CD, of plaat in de tijd van de eerste release, die ik niet had. Met deze re-release 2013 aankoop ben ik compleet en dat is maar goed ook. Geweldige CD hij heeft alles wat je maar, als fan natuurlijk, wil horen en voelen. 9 juwelen van uitvoeringen maar 1 nummer, nr 9, had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Bonus tracks zijn overbodig en voegen niets toe, jammer.

goede symphonische rock muziek, blijkft na al die jare nog steeds goed. EEn van de beste cd'd van Alan Parsons