Het geheim van mijn man

Een goed boek bevat levensechte personages. Bij een heel goed boek kruip je direct in het hoofd van de personages. Bij een geweldig boek krijg je het idee dat de schrijfster tijdens het schrijven in jouw hoofd is gekropen. De schrijfster die in je hoofd is gekropen, de personages in je hart dat noem ik een super geweldig boek. En dat noemt de rest van de wereld dus terecht een bestseller. Het geheim van mijn man vertelt wat er gebeurt als Cecilia Fitzpatrick een brief vindt die haar man aan haar geschreven heeft, jaren geleden. Deze brief bevat zijn grootste geheim en mag pas gelezen worden na zijn dood… John-Paul is niet dood, enkel op zakenreis. Het boek begint met een hoofdstuk over Cecilia, dan een hoofdstuk over Tess en dan nog een hoofdstuk over Rachel. Klinkt ingewikkeld maar even doorbijten en dan ben je vertrokken en wil je voor de laatste pagina niet meer stoppen met lezen. De levens van Cecilia, Tess en Rachel raken meer en meer in elkaar vervlochten en wij volgen het verhaal en de ontwikkelingen vanuit elk van hun standpunten. Al heel snel had ik het gevoel dat elk van deze vrouwen een vriendin van me kon zijn. Ze spatten heel levensecht van het papier. Ze zijn geschreven zoals echte vrouwen zijn, niet zwart/wit maar grijs. En soms vandaag wit en morgen zwart. Ze twijfelen, falen, maken fouten, scoren, lachen, hebben seks. Het echte leven dus. Het boek staat vol realistische gesprekken en de gedachtegangen van deze dames zijn even kronkelig en soms tegenstrijdig als die van jou en mij (“Ik wil drama!” Nee, dat wil je niet…). Het geheim van mijn man is vlot geschreven, het is soms pijnlijk, vaak grappig, meeslepend en ontroerend. Tijdens het lezen van dit boek begint het al: het doet je nadenken, je kan er niet over zwijgen en het raakt je diep. Een Griekse tragedie in een modern, heel mooi, jasje. Lezen! Nog een boodschap aan Liane: De epiloog had van mij niet gemoeten maar een vervolg mag wel. En aan mensen in de business: dit boek schreeuwt om een verfilming.

Zo'n boek dat je uitgelezen wil hebben en dus moeilijk weglegt... Je wil gewoon weten hoe het afloopt.

Ik hou van verhalen met meerdere verhaallijnen, in dit boek zijn het er 3, die bij elkaar komen uiteraard. Een verhaal dat je bezighoudt.

Dit bedenk je echt niet. Je man heeft in het verleden iets heel ergs gedaan . Hij heeft dit in een zwak moment op schrift gesteld en jij vindt het briefje. Jij bent zijn vrouw. Het was de bedoeling dat je dit briefje na zijn overlijden zou vinden maar helaas valt het in jouw handen als hij nog springlevend is. En de personen die er mogelijk iets mee te maken hebben zijn ook allemaal nog springlevend en wonen pal bij je om de hoek. Daar gaat je imago van keurige huismoeder met Tupperware als bijbaan. Het verhaal wordt vanuit de diverse personen verteld en nadert natuurlijk zijn ontknoping. Ondertussen voel je in het verhaal de spanning. Want wat heeft hij dan gedaan. En waarom. En hoe moet je met deze waarheid verder leven met hem. Moet je het de kinderen vertellen. Talloze vragen komen op waar je het antwoord op schuldig moet blijven. Want je weet het gewoon niet. Maar ondertussen moet je de antwoorden wel gaan bedenken want hij is er achter gekomen dat jij het briefje hebt gelezen en één van je andere buurtgenoten verdenkt heel iemand anders van het drama. Deze schrijfster weet je tot het einde toe in spanning te houden. En ze weet je tot einde toe het idee te geven dat jij weet hoe het eindigt. Heel knap gedaan.

Ik had heel hogere verwachtingen van dit boek en deze schrijfster. Het begon goed ,maar op een gegeven moment moest ik mij echt er doorheen wringen,misschien dat dat komt ,omdat er veel personages worden beschreven in het boek. Pas tegen het einde aan kwam er schot in het verhaal. Later blijkt wel waarom de verhaallijnen van de verschillende personages uitgebreid in het verhaal worden beschreven.

sorry heb al heel veel boeken gelezen maar dit is het saaiste boek ooit er worden heel veel mensen voorgesteld met wat ze doen voor werk hoeveel kinderen enz waar ik helemaal niks spannends aan vind. Zit nu aan de helft en heb het al meer opzij gelegd of gelezen. Vreemd dat mensen dit een spannend boek vinden. Ik vind het gewoon super saai