Birdman (Blu-ray) Academy Award winnaar voor Best Picture

beetje een rare film.

Niet standaard film met geweldige acteurs. Boeiend.

Alejandro González Iñárritu, dat is de naam van de beste man die met zijn film ‘Birdman: Or (The Unexpected Virtue of Ignorance) de wereld in mum van tijd veroverde en de harten van vele filmliefhebbers won. De film wist de Oscar voor ‘beste film’ binnen te slepen, ‘beste regie’, en won naast 4 Oscar awards nog eens 185 andere prestigieuze filmprijzen, verder werd deze film nog 164 keer genomineerd voor diverse awards. Maar wat is het geheim achter deze film? Laten we vooraan beginnen. ‘’How did we end up here’? We don’t belong in this shithole’’, dit zijn de eerste kreten die we te horen krijgen in de openingsscène ondersteund met een flinke portie drums. We maken in deze film kennis met ‘Riggan Thomson’ (gespeeld door Michael Keaton), een actuer die ooit razend populair was als superheld in de film ‘Birdman’, maar door de jaren heen vergeten is. In een poging om zijn carrière weer op te starten besluit hij een theaterstuk op te gaan voeren op Broadway. Naarmate de scène vordert volgen we Riggan naar het toneel en daar begint hét punt dat de film Birdman zo uniek maakt. De camera volgt Riggan zonder onderbrekingen of het switchen van shots. Een stabiel camera-shot volgt hem de trappen af, de planken op, off stage en naar zijn kleedkamer. Ondertussen maken we kennis met dochter Sam (gespeeld door Emma Stone), goede vriend en assistent Jake (Zach Galifianakis) en tegenspeler Mike (Edward Norton). Duidelijk is dat de relatie tussen deze personen ook niet al te sterk is. Dochter Sam is verslaafd, en Mike is een grote asshole. Goed. Even samenvattend, we hebben een man die aan vergankelijkheid leidt, we hebben een drugs verslaafde dochter en we hebben een over de top getilde macho men. De camera volgt ondertussen de personages nog steeds in één vloeiend shot. We kijken toe hoe de hoofdrolspelers zich omkleden voor een nieuwe scene, we wachten in de gang met de personages, we volgen de personages het toneel op en ga zo maar door. Het neemt enige tijd in beslag voordat ik wen aan de aaneenschakeling van de shots, het brengt een claustrofobisch, beklemmend gevoel naar boven en laat dit niet los. Dit resulteert erin dat je iedere minuut maar meer en meer in de film wordt getrokken. We voelen de spanning in het theater terwijl de acteurs zich opmaken voor hun eerste try-out voorstelling, we zien de aaneenschakeling van emoties. De blijheid op het podium en de wanhoop, verdriet en woede achter de schermen. Moderne onderwerpen worden niet vermeden, zo krijgen we een scène voorgeschoteld waarin pijnlijk duidelijk wordt dat likes van vreemden op Facebook, of trending zijn op Twitter tegenwoordig belangrijker is dan de liefde van je naasten. Het lijkt erop dat de regisseur ons eigen gedrag wil laten zien, een spiegel voorhouden en het is pijnlijk de waarheid in te zien in deze film. De emotieloze karakters die Riggan tegen werken, de briljante soundtrack op de achtergrond, de voice-over van Keaton als personage Birdman op de achtergrond, het resulteert allemaal in een inktzwarte dramedy waarin we medeleven krijgen met het individu Riggan Thomson. De regie is rondom briljant, het is duidelijk dat het team achter Birdman veel tijd heeft gestoken aan de ontwikkeling van deze film. In het scenario moet er rekening zijn gehouden met de standpunten waarop de personages in beeld gebracht worden, hoe de achtergrond zich verhoud tegen de voorgrond en hoe nieuwe personages inspringen op de actuele situatie. De dialogen zijn geweldig, de cast is geweldig, en de film durft maatschappelijke thema’s als ouderschap, vergankelijkheid, zelfrespect en trots in beeld te brengen, rauw en direct. Kortom, ga deze film zien. Deze film is goed voor ruim 119 entertainment (al zijn de laatste 10 minuten wel wat zonde, maar hier ga ik niet op in om spoilers te vermijden), maar bovenal geeft de film stof tot nadenken. De briljante cinematografie i.c.m. met de meesterrol van Michael Keaton maakt dat ik deze film een dikke 9 van de 10 geef! Ga dit zien!

Toen ik de filmposter van deze film eind vorig jaar in Pathé De Kuip zag hangen, wilde ik hem al meteen graag zien, zonder er ook maar iets over te weten. Later las ik al erg lovende reviews en wilde ik hem nóg liever zien. Toen mijn zwager zijn doorlopende bezoek aan het IFFR onderbrak om deze te gaan zien en er ook lovend over te zijn, kon ik niet achterblijven, zeker niet na zijn nominatie voor Beste Film bij de Oscars (gaan ze het eindelijk snappen?). Drie dagen na zijn overwinning bij de Oscars zag ik dan eindelijk deze film in het Lux-theater te Nijmegen. Ik was overweldigd door de film en wilde na afloop applaudiseren, maar hield mijzelf in. Er zit veel diepgang in de film, en sarcasme, die je zult herkennen als je verder kijkt dan flutfilms uit ons eigen land of uit Hollywood, iets wat 'recensist' Nicholodeon blijkbaar nooit heeft gedaan (vandaar de naam). Alleen jammer dat deze Nederlandse release schijnbaar niet de mooie rode cover heeft en ook geen openklapbare sleeve, zoals de regiovrije en ondertitelde Amerikaanse release (die hier al mooi gedisplayd staat). Ook heeft die release nog 48 minuten aan extra's.

De beste film die ik in tijden heb gezien, hij is niet voor niets voor 9 Oscars genomineerd en dat hij 4 Oscars heeft gewonnen. Gewonnen: Best Picture Best Director, Alejandro G Inarritu Best original screenplay Best cinematography Genomineerd: Best actor, Michael Keaton Best supporting actor, Edward Norton Best supporting actress, Emma Stone Best sound editing Best sound mixing

De film is wel speciaal en Michael Keaton houdt de film staande, maar mij kon hij toch niet boeien. Ik zeg niet dat hij slecht is, maar komt over als een documentaire over een man die vroeger gouden tijden beleeft heeft.