Alfredo Marcucci, Juan Masondo, Michel Van Der Meiren - Piazzolla: A Life Of Tango (SACD)

In 1984 zag ik hem voor het eerst. Ik had toen net de bandoneon ontdekt. Met zijn rechterhand speelde hij een virtuoos stuk, met zijn linkerhand, op hetzelfde moment, zette hij heel rustig zijn bril recht. Het was prachtig, het publiek zat in de knoop. Het was een van de belangrijkste tangoconcerten die ik ooit heb gezien. Het gemak, de humor waarmee hij op zijn instrument speelde, en met zoveel virtuositeit. Zodra Carel Kraayenhof begint te praten over zijn meester, Alfredo Marcucci, is het moeilijk om hem tegen te houden. Nadat de Nederlandse bandoneonist Marcucci in het midden van de jaren tachtig een aantal keren had zien optreden, probeerde hij in contact te komen met de Argentijn. Er ontstond een levendige correspondentie. Alfredo stuurde mij tips en muziekstukken, stukken van Julio De Caro en Adios Nonino van Piazzolla. In 1986 volgde Kraayenhof een week lang een zeer inspirerende workshop gegeven door Marcucci. Niemand in Nederland speelde bandoneon, een echte bandoneonist worden leek zo onbereikbaar. En dan kom je ineens zo'n ontzettend lieve oudere man tegen, een grootheid in de tangowereld: Ga maar zitten, mijn jongen, ik zal je laten zien hoe het moet. Alfredo was voor mij in die tijd een muzikale vader, zegt Kraayenhof. Daar ben ik hem nog steeds diep dankbaar voor.